Meneer Mister

1977152_10202533754798226_673257135_n

Mister

Gisteren ging ik weer paardrijden.
Het was nu de tweede keer dat ik ging en ik heb nu minder lang erop gezeten dan de eerste keer. Vorige week kon ik nog wel zeggen “dat de pijn wel meeviel”, maar eigenlijk was dat niet zo. De 2 dagen na het paardrijden had ik echt wel veel pijn en nam ik dus ook redelijk wat pijnstillers, ook beet ik zo hard op mijn tanden dat het me verbaast dat ze niet kapot zijn, gewoon omdat ik niet wou laten zien dat ik pijn had. Ik wou het niet toegeven aan mezelf of anderen. Waarom niet? Omdat ik het 1. gewoon helemaal niet wil! en 2. omdat ik wil blijven rijden, ik wil niet terug stoppen en ik was bang dat mensen (kiné, vriend, mama, …) gingen zeggen dat het gewoon nog te vroeg was.
Maar ondertussen heb ik het wel aan mezelf kunnen toegeven, dat het teveel was en dat zoveel nalast helemaal niet ok of normaal was.
Deze keer had ik dus beslist van er een kwartier op te zitten en er dan af te komen no matter what (want vorige week reed ik blijkbaar een dikke 20 minuten zonder dat ik het doorhad, oeps). Als ik meer pijn begon te krijgen, zou ik ook sneller stoppen. Ik moet leren om eerlijker en strenger te zijn tegenover mezelf. Als ik pijn heb, moet ik het toegeven en rust nemen, punt. Dit is moeilijk voor mij, want ja vroeger… Maar vandaag luisterde ik wel naar mezelf en stapte ik na een kwartier netjes af (ook al was dit echt veel te snel al naar mijn zin).
De spierpijn heeft nu ondertussen wel de kop opgestoken, maar het lijkt me toch wat minder dan de vorige keer. Ook heb ik altijd de tweede dag pas het meeste pijn, dus het is nog even afwachten hoe het verder gaat. Straks kruip ik lekker in een warm bad en voor de rest van de dag doe ik het kalm aan.

Ik wil wel nog even wat meer uitleg geven over Mister
(want deze meneer heeft een menerennaam)
Mister is een ruin van (binnenkort) 19 jaar oud. Hij is redelijk groot zegt iedereen, 1m65 ofzo schat ik, maar ik vind hem normale-paarden-grootte-misschien-ietsje-groter. Hij is bruin (jahaaa, hadden jullie sowieso nog niet opgemerkt) en heeft een hoofdje dat gemaakt is om op de foto te staan!
Vroeger reed de eigenaresse dus zelf met Mister, ze reed endurance (lange afstanden) en ik denk ook cross. Enkele jaren geleden kreeg ze dan problemen met haar rug en ondertussen is ze ook geopereerd. Sinds toen kon ze ook niet meer met Mister rijden, er is wel een paar keer iemand geweest om hem te rijden, maar die hadden blijkbaar allemaal bang ofzoiets (waaaaaat?) en die bleven dus niet rijden.

Mister had dus geen bezigheid meer en was op zoek naar een ruiter en ik had geen bezigheid en was op zoek naar een paard.
Anyways (ja, die s staat er met opzet, vraag me niet waarom ik dat doe, want dat weet ik zelf eigenlijk stiekem niet) het heeft gematcht, want ik vind hem echt superlief. De eerste keer heeft hij wel een bokkesprong gemaakt (hij houdt niet van madammen met een fluo-jas), maar voor de rest is hij echt superbraaf.
Nadat ik de eerste keer gereden had, vroeg ik de eigenaresse hoelang hij nu niet meer gereden was (ik dacht aan enkele weken ofzo) en ze antwoordde doodleuk: “Ja, hij staat al 2 jaar stil!”, *slik*, was ik even blij dat ze dit zei nadat ik gereden had en niet ervoor, anders was ik toch best wel nerveus geweest!
Ik ben blij dat ik een leuk paardje heb gevonden waarmee ik een beetje kan rondslenteren op de wei! En ergens ben ik ook blij dat het geen dressuurpaard is, anders was ik toch meteen weer bezig met “mooi” te rijden. Dit probeerde ik trouwens de eerste keer ook met Mister, maar die snapte er niks van, haha. Dus nu kan ik dat “mooi” rijden uit mijn hoofd zetten en gewoon genieten van het paardrijden.
Ik hoop tegen de zomer al genoeg vooruitgang geboekt te hebben om buiten te gaan wandelen (en een ienie mienie beetje te crossen) met hem!

Maar dat zal nog even bij dromen blijven, want eigenlijk ben ik al best gelukkig met wat ik nu kan. Na maanden niet te rijden, is dit al meer dan voldoende voor mij. Gisteren heb ik bijvoorbeeld vanalles tegen Mister verteld, doe ik bij Schimmeltje ook altijd, heel erg gezellig, we missen nog net ons kopje thee!

Infuus nummer hoeveel?

Ik had in mijn dagboek al wat verteld over mijn laatste bezoekje aan het ziekenhuis. Maar aangezien ik mijn wekelijks dagboek wil gebruiken om kort samen te gaan vatten hoe mijn week geweest is, wou ik er daar niet al te veel over gaan uitbreiden.

Maar dus vorige week vrijdag had ik weer een afspraak in het ziekenhuis om mijn Remicade te krijgen. Normaal moest ik pas 4 februari weer gaan, maar de resultaten van mijn laatste bloedonderzoek (begin december) waren niet zo goed en daarom moest ik al een maand eerder terugkomen.

Nu hadden ze mij aan de telefoon gezegd dat de waarden van de Remicade in mijn bloed wat laag stonden en dat ik daarmee wat vroeger moest komen. Niet veel uitleg dus, maar ik maakte me nog niet al te veel zorgen.

Ik kwam rond 12u aan in het ziekenhuis en mijn infuus werd redelijk snel geprikt (soms moet ik langer dan een half uur wachten voor ze prikken). Het ging wel weer niet zoals het hoorde. Toen de verpleegster eindelijk een ader had gevonden, moest ze eerst nog bloed afnemen voordat ze de baxter eraan hing. Het eerste buisje ging goed en dan besliste mijn bloed plots dat het toch liever niet onderzocht werd en stopte het met lopen. Nu ja, het liep nog wel, maar niet meer in het buisje. Stonden ze daar met 2 verpleegsters wat te wroeten in mijn arm (neen, niet aangenaam) en uiteindelijk kwam er toch genoeg bloed uit.
Dan kon de baxter met cortisone aangehangen worden. Die loopt heel snel door, dan is het een half uurtje wachten voordat ik mijn Remicade krijg. In dat half uur wordt er een baxter met vocht aangehangen om te vermijden dat mijn infuus verstopt raakt. Dat vocht zorgt er dan weer voor dat ik de komende uren verschillende keren naar toilet moet lopen om te plassen…
Uiteindelijk werd de Remicade dan aangehangen. Ondertussen was het al half 2. Het zou zeker 3 uur nog duren, want ze hadden wat meer in mijn baxter gedaan dan normaal.

Dit is dan mijn mooie uitzicht:

1525167_10202226547878245_1448925859_n

En dan kwam de dokter binnen. Nu ja, de assistent. Want de dokter die kan je alleen zien als er echt een raadpleging gepland stond en dat was nu niet het geval. Een assistent dus, geen probleem voor mij hoor, maar ik kon weer maar eens mijn verhaal van voren af aan doen, want blijkbaar vond de studiedokter het niet nodig om mijn dossier bij te werken…
De resultaten van mijn bloedonderzoek in december waren niet zo goed. Normaal moeten de waarden van de Remicade in mijn bloed tussen de 5 en 8 liggen. Bij mij waren ze onmeetbaar (lager dan 0,3). Daarbij kwam dan nog dat er ook antistoffen tegen de Remicade in mijn bloed zaten, waardoor de Remicade sneller wordt afgebroken ofzoiets. En er was ook een lichte verhoging in mijn ontstekingswaarden, maar die was nog verwaarloosbaar.
Tot ik zei dat ik terug last had van mijn buik. Dan waren die ontstekingswaarden plots een pak minder te verwaarlozen. Er volgden een hele hoop vragen en een onderzoek bestaande uit duwen op mijn buik en mij hier heel veel pijn mee doen. En daar op volgde dan het ongeruste gezicht van de assistent. Hij maakte zich blijkbaar meer zorgen dan ikzelf…
Het was ook duidelijk dat de assistent zich soms een beetje ongemakkelijk voelde. Ik vond het vooral grappig toen hij vroeg: “En euhm, ja, euhm, heb je soms problemen, euhm, ja, euhm, langs achter? Langs achter… Hij wist duidelijk niet hoe hij de vraag moest stellen, en jongen, dit is niet de manier, haha. Hij schaamde zich meer voor mijn langs achter dan ik blijkbaar… (Ja, als je Crohn hebt of iets in de categorie darmziekten, gaat je schaamte over alle langs achter gerelateerde zaken al snel verminderen!)

Maar dus het kwam erop neer dat de kans groot is dat ik een nieuwe opflakkering heb van mijn Crohn. Om zeker te zijn hebben ze vrijdag extra bloed genomen om te onderzoeken en ze gingen mij opbellen met de resultaten. Nu gaan ze natuurlijk wel wachten tot ze alles binnen hebben wat zo’n 2 weken duurt. Dus tot dan weet ik eigenlijk nog niets.
De kans is ook heel groot dat ik terug een coloscopie moet laten doen. En dat onderzoek is echt nog erger dan het klinkt. Vooral de voorbereiding valt me waar en het wordt elke keer dat ik het moet doen erger. Vooral de laatste keer ben ik er echt heel erg ziek van geweest. Je moet als voorbereiding eerst al een week restenarm eten (geen tomaten, kiwi, banaan, champignons, …). De dag voor het onderzoek mag ik om 16u nog iets lichts eten (een beschuit ofzo) en dan niets meer tot het onderzoek. Dan moet je nog 2l zout water drinken. En echt, heel zout… Ik word al weer misselijk bij de gedachte alleen. Ik moet dan tussen 17u en 18u 1l zout water en 1l helder water drinken en tussen 20u en 21u opnieuw. Het is echt geen pretje en aangezien ik er de vorige keer zo ziek van was, zie ik er echt tegenop om het nog eens te moeten gaan doen… Maar ja, wat moet dat moet zeker he.

Nu is het dus afwachten wat de resultaten gaan zijn van het bloedonderzoek. Ik hoop echt dat het allemaal wel meevalt en dathet opgelost kan worden met wat regelmatiger een infuus te krijgen (normaal is het om de 8 weken, nu hebben ze het al tijdelijk verkort naar om de 4 weken).

Toen ik bij de dokter zat, was het me al opgevallen dat mijn baxter nog zo vol zat. Wanneer ik terug op de infuuseenheid (waar ik dus zit terwijl mijn baxter doorloopt) kwam, viel het de verpleegster ook op. Blijkbaar liep mijn baxter niet meer door. Het infuus was verstopt geraakt… Gelukkig konden ze het verhelpen door er even wat vocht door te spuiten en moesten ze hem niet opnieuw prikken, had ik echt geen zin in…

Uiteindelijk duurde het 5 uur voordat mijn infuus klaar was. Ik voelde me helemaal afgemat. Het lijkt zo stom he, ik zit daar 5 uur in zo’n relax-zetel met mijn laptop, series te kijken. Maar echt, het is elke keer weer zwaar. Ik verga altijd van de pijn van zo lang te zitten en ik krijg allemaal fijne bijwerkingen van de cortisone en de Remicade. Bijwerkingen zoals beginnen zweten, hoofdpijn, spierpijn. En de dagen erna ben ik echt uitgeput en voel ik me zwak en ziek.

Maar ik weet wel dat de Remicade alleen maar goede dingen doet voor mijn buik! Als de waarden van de Remicade in mijn bloed weer op peil raken, zorgt de Remicade er echt voor dat ik minder opflakkeringen krijg. En het werkt wel degelijk voor mij, dat heb ik vorig jaar gemerkt.

Dus nu even fingers crossed en de resultaten van het bloedonderzoek afwachten…

In tussentijd staat er nog een bezoek gepland aan het ziekenhuis. Maar dan op de dienst Reumatologie. Benieuwd of ik daar wat leuker nieuws ga te horen krijgen!

Isabelle

Hoe het nu eigenlijk met me gaat

Ik krijg nogal vaak de vraag hoe het nu eigenlijk met me gaat?

Meestal antwoord ik dan iets in de aard van “nog altijd hetzelfde”.
Ik weet nooit goed wat te antwoorden op die vraag. Ik heb sinds ik in het ziekenhuis ben geweest en met de kiné gestart ben het gevoel dat het goed moet gaan met me. Want ja, ze weten wat het is en wat eraan te doen, dan zal het toch wel al beter zijn zeker?!

6cc05b9ff802462f5bc9da0999fbc41e

Euhm… Nee. Niet echt, nee.

In het ziekenhuis hadden ze me al gezegd dat ik de eerste 6 weken niet mocht verwachten van minder pijn te hebben. Wel zou ik moeten merken dat ik iets meer aankan. Dus de oefeningen die ik doe zouden moeten kunnen opgebouwd worden in die 6 weken. Al gaat het maar traag.

En zo is het dus ook. Mijn pijn is zeker niet beter, soms is ze zelfs erger. Waarom? Omdat ik nu oefeningen doe om mijn belastbaarheid en conditie een beetje te verhogen. Resultaat: bovenop de pijn in mijn gewrichten, nu ook als bonus spierpijn erbij! De kiné zegt dat wat spierpijn op zich niet zo erg is, zolang de pijn binnen de perken blijft natuurlijk. Spierpijn wil zeggen dat ik iets aan het doen ben, dat de oefeningen effect hebben.

Welke oefeningen doe ik dan juist?
* houdingsoefeningen op de zitbal
* lichte squats 2 series van 10
* uitvalspassen 10 links, 10 rechts
* lichte buikspieroefeningen 1 serie van 10
* evenwichtsoefeningen (op 1 been staan, op een evenwichtskussen staan, …)
* crosstrainer: 4 min. met 30 sec rust om de minuut
* …
In totaal ben ik 30 minuten bezig met deze oefeningen. Tussen alles is er een kort rustmomentje ingebouwd, ook tussen elke serie van 10 bijvoorbeeld. Als ik alles na elkaar zou moeten doen, zou het niet goedkomen.
In het begin vond ik het verschrikkelijk frustrerend hoe weinig ik kon doen. Toen ik begon deed ik niet wat ik nu doe (en wat dus hierboven staat). In het begin kon ik maar 2x 1 minuut volhouden op de crosstrainer, toen deed ik er een volle minuut rust tussen. Vandaag was ik best wel trots omat ik de eerste keer 4 minuten deed, hoewel ik achteraf moest gaan zitten omdat ik zo draaierig was… Maar dus alles is al een beetje opgebouwd, maar vooral de crosstrainer heeft vooruitgang geboekt!

Een groot deel van deze oefeningen kan ik ook thuis doen, het is de bedoeling om elke dag 30 min. oefeningen te doen. Ik probeer dit dagelijks te doen, maar op dagen dat ik veel pijn heb, komt het er niet altijd van. Ik merk ook dat ik ze best ’s ochtends doe, aangezien ik dan het minste pijn heb. Als ik er niet toe kom in de voormiddag of de vroege namiddag of ze uitstel, doe ik ze meestal helemaal niet meer. Gewoon omdat ik ’s avonds teveel pijn heb. Hier voel ik me dan achteraf altijd schuldig over, want als ik de oefeningen niet regelmatig doe, hebben ze ook niet zoveel effect. En ik wil echt vooruitgang boeken. Zo snel mogelijk.

64d6e01135b94611323d03f6258e6308

We hebben nu sinds enkele dagen ook een Wii met balanceboard en het bijhorende spel. Hij is jammer genoeg nog niet geïnstalleerd. Maar ik kijk er wel naar uit om dit wel te doen. Waarom? Omdat bewegen veel leuker is op die manier. Toen ik in het ziekenhuis kiné kreeg, heb ik ook een aantal oefeningen op het balanceboard gedaan, veel fijner en ontspannender dan gewoon oefeningen doen. Dus ook motiverender! Vanavond ga ik mijn vriend eens in actie doen schieten zodat ik morgen kan euhm… Balanceboarden!
De kiné zei wel dat gewoon op de Wii spelen waarschijnlijk niet zo’n goed plan zou zijn aangezien het te belastend zou zijn voor mijn arm, en vooral schouder, aangezien dat het enige is dat je daarbij echt moet gebruiken.

eb83b0d18f9e52dc9e3f5a6376c94a0e

En buiten die pijn is er ook mijn buik nog natuurlijk. De feestdagen hebben mijn buik er niet gelukkiger of beter op gemaakt. Hoewel het misschien niet helemaal aan de feestdagen (en daarmee bedoel ik het eten) ligt. 23 December kreeg ik telefoon van het ziekenhuis, ik moest vroeger terugkomen voor mijn baxter Remicade. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt voor volgende week, 10 januari. Normaal moest ik pas  februari teruggaan, maar de resultaten van het bloedonderzoek waren niet zo goed, dus moet ik mijn Remicade al een maand vroeger krijgen.

Wat was er nu niet goed aan mijn resultaten? Vanalles tegelijk. De waarden van de Remicade in mijn bloed waren te laag, ik had teveel antistoffen tegen de Remicade en er was lichte ontsteking te zien. Allemaal geen heel verontrustende waarden, maar als je ze samen nam, was het toch niet goed. Dus nu krijg ik mijn baxter na 1 maan alweer in plaats van 2 maanden.
Nu is het natuurlijk hopen dat als ze deze keer bloed nemen, de resultaten beter zullen zijn. Dan kan ik weer gewoon om de 2 maanden voor mijn baxter gaan. Als de resultaten minder blijven, bestaat de kans dat ik altijd om de maand zal moeten teruggaan. Wat niet zo’n leuk vooruitzicht is.
Dus fingers crossed!

Ergens ben ik wel blij dat ik volgende week al terug kan gaan, want dan gaat mijn buikpijn normaal ook beter worden en dat is alleen maar goed!

Isabelle

Het is bijna gedaan. 2013.

Nog 2 dagen en het jaar is voorbij. Overal zie ik jaaroverzichtjes voorbijkomen en ik moet zeggen dat ik ze heel fijn vind om te lezen! Het valt me op dat veel mensen 2013 beschrijven als een slecht jaar.

Vorig jaar (in 2012 dus) kondigden 4 bevriende koppels aan dat ze gingen trouwen (ja, 4!! En zij kennen elkaar ook allemaal. En dit werd allemaal aangekondigd binnen een maand ofzo…). 3 van die koppels wachten tot de zomer van 2014 om hun ja-woord te geven. Ze hadden daar natuurlijk een uitleg voor, maar tegelijkertijd zeiden ze ook dat ze niet wilden trouwen in 2013. Want ja, 2013… Wie weet bracht het ongeluk. Ik heb daar toen mee gelachen en vond het allemaal zever.

En nu zit ik hier en moet ik zeggen dat dit jaar echt een k*tjaar was.
Maar eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat een aantal dingen al begonnen in 2012…

Eind november 2012 begon ik last te krijgen van mijn buik. En met last bedoel ik dat ik gewoon vaker naar het toilet ging als normaal, maar echt pijn had ik nog niet.
Begin december 2012 zakte ik door mijn knie. Voor een keer ging ik meteen naar de dokter die zei dat het “gewoon een ontstekingske was”. 3 weken later werd me dan gezegd dat mijn meniscussen en patellapees gescheurd waren.
Ondertussen kreeg ik ook meer last van mijn buik, maar dat stak ik dan maar op de ontstekingsremmers.

En dan begon 2013…

Op 2 januari werd ik geopereerd aan mijn knie. Het jaar was goed begonnen!

Eind februari bracht mijn vriend me naar spoed omdat ik zoveel buikpijn had en niet meer at. Daar stuurden ze me na 12 uur weer naar huis. Ze zouden me nog wel bellen om een afspraak te maken voor een coloscopie.

Op 8 maart 2013 kreeg ik de diagnose Crohn. En ik moet zeggen, mijn wereld stortte eventjes in. Veel mensen weten niet wat Crohn juist is. Maar ik kan zeggen dat het veel meer is dan gewoon wat buikpijn! Nu zijn er wel verschillende gradaties in, mensen die er bijna geen last van hebben tot mensen die constant ontstekingen hebben en bijna geen darmen meer overhouden na alle operaties… Ik hoopte toen dat ik bij de eerste groep hoorde. Ondertussen weet ik dat dat niet zo is. Maar tot de laatste groep hoor ik normaal ook niet (hoewel je natuurlijk nooit zeker weet hoe de ziekte evolueert).
In maart had ik 2 keer een coloscopie op een dikke week tijd. En ja, dat onderzoek is zo erg als het klinkt.

In april kreeg ik voor het eerst Remicade. En ik was er echt blij mee. Of ja, blij is niet het juiste woord. Zo bij als je kan zijn wanneer je zware medicatie krijgt omdat je ziekte toch zo erg is…

In mei gingen ik en mijn vriend op vakantie. We konden goedkoop een mooi huisje huren in Zuid-Frankrijk. Op de foto’s zag het er idyllisch uit. Maar na een rit van 12 uur, waarvan 5 uur in de gietende regen, kwamen we aan in een dorpje dat onder water stond. Gelukkig stond ons huisje op een berg. Maar binnen was het ijskoud, vuil en er kwam toch water binnen. 3 dagen later vertrokken we weer uit pure miserie. Ik had ondertussen ook al zoveel gewrichtspijn en daar in de kou gaan zitten zou ook niet helpen. Gelukkig kregen we al ons geld terug.
En dus beslisten we om voor 3 dagen naar Londen te gaan. En wat was dat fantastisch!! Echt, ik heb er met volle teugen genoten. Ook veel pijn gehad, maar dat was het wel waard!
CIMG1721

Op 28 juni (mijn verjaardag) werd ik ontslagen op mijn werk. Het stond natuurlijk niet op mijn ontslag brief, maar ze zeiden me wel zelf dat het was omdat ik ziek was. In de maanden hiervoor waren ze echt vreselijk gemeen en onbeleefd op mijn werk. Zowel collega’s als directie. De directie heeft eigenlijk gewoon al die tijd geprobeerd om mij zover te krijgen dat ik zelf ontslag zou nemen, want “dat zou toch beter zijn voor iedereen”.
Maar die dag zelf wist ik dat nog niet en ik vierde dus mijn verjaardag en genoot ervan. Die dag vierde ik samen met mijn vriend, mama, zus, broer en zijn vriendin.
verjaardga

In juli werd ik weer opgenomen op spoed. Heel veel buikpijn, uiteindelijk bleef ik daar 2 dagen en dan mocht ik weer naar huis.
Op 20 juli vierde ik dan ook nog mijn verjaardag met vrienden. Het was supergezellig. Maar ik moest al snel in de zetel gaan liggen omdat ik teveel pijn had. Ik ben uiteindelijk ook gewoon in mijn bed gekropen toen iedereen er nog was…
CIMG2343
We deden barbecue met hamburgers en iedereen zat samengepropt op ons kleine terrasje!
CIMG2339
Ondertussen waren ook de wedstrijden weer begonnen. Ik reed al een tijdje niet meer omdat ik teveel pijn had, dus nu rijdt er iemand anders met Darco. Met pijn in het hart ging ik toch naar een wedstrijd kijken. Maar ik was echt belachelijk jaloers… Ik heb wel eventjes gereden en ik was dolgelukkig!

Mijn vriend verraste me in augustus door me een dagje mee te nemen naar zee. Ik was zo blij. En we hebben echt genoten!
CIMG2587

Begin september werd mijn Remicade gestopt. Ik had zoveel pijn over mijn hele lichaam dat zelfs de huishoudelijke taken me teveel werden. De Remicade werd gestopt omdat sommige mensen hiervan reuma ontwikkelen. Die reuma gaat dan weg als je stopt met de medicatie.

Op 21 september stopte ik met roken. En ik heb geen sigaret meer aangeraakt sinds toen!
CIMG3007

In oktober was de pijn alleen maar erger, ook kreeg ik terug last van mijn buik, dus de medicatie werd weer opgestart.
Ook ging ik met mijn mama een weekend naar de zee. Mijn oma was daar in een hersteloord en zo konden we haar gemakkelijk bezoeken. Ik raapte een pot vol schelpen en genoot van de zonsondergang.
CIMG0005

CIMG3132

CIMG3133

Op halloween verjaarde mijn vriend. Ik ben een hele maand op mijn gemakje bezig geweest aan de voorbereidingen. En het feestje was geslaagd. We kregen veel complimenten over de versiering en ik won de prijs voor het beste kostuum!

q

In november startten de dokters met een kuur cortisone voor mijn gewrichten en redomex om te slapen. De redomex hielp een beetje. Maar het resultaat van beide was vooral dat ik op heel korte tijd veel bijkwam! Beiden zijn dus alweer snel gestopt.

Van 25 november tot 5 december werd ik opgenomen op Reumatologie. Die 2 weken ziekenhuis hebben als resultaat dat er nu een opbouwplan is bij de kiné.
pony1

Met sinterklaas vierden we dat mijn lieve pony al een jaar van mij is!!
000
En ik kreeg een konijntje, onze Baptist!
CIMG4914

18 december waren ik en mijn vriend 4 jaar samen! En dat hebben we gevierd met een etentje thuis en later nog een etentje in ons favoriete restaurant!

En dan was het alweer Kerstmis dat we fijn vierden met familie.
Ik heb genoten van de feestdagen, met ben achteraf wel 2 dagen niet uit de zetel geraakt van de pijn…
18-12-1

En nu is het jaar alweer bijna om!
Het is snel gegaan en dat ik maar goed ook. Er waren fijne momenten dit jaar, maar het waren er te weinig. Het hele jaar is overschaduwd geweest door steeds erger wordende pijn. Elk fijn moment had pijn op de achtergrond.
Dus het mag gedaan zijn, 2013. Het was geen goed jaar.
En ok, ik weet ook wel dat ik op 1 januari nog steeds pijn ga hebben. Maar ik hoop dat 2014 het jaar wordt waarin ik minder en minder pijn zal gaan hebben en terug meer en meer kan gaan doen!t

Ik vind het precies wel leuker om een jaaroverzicht te lezen dan om het zelf te schrijven. Maar dat kan ook zijn omdat ik nu gewoon nog maar eens gemerkt heb hoe slecht ik me dit jaar heb gevoeld… Maar ik heb geprobeerd om daar niet teveel over uit te wijden. Als je meer wil weten over mijn gezondheid, dat vind je in de categorie Crohn. Een uitgebreider dagboek vind je in de catagorie Mijn Dagboek.

Groetjes,
Isabelle

Diagnose na 2 weken ziekenhuis.

Ik ben sinds donderdagnamiddag eindelijk terug van het ziekenhuis en ik moet niet meer terug.
Ok, jawel, ik moet de 12e alweer terug voor mijn infuus Remicade…
Maar ik moet (normaal) niet meer terug opgenomen worden.

Ik heb niet veel geblogd deze week. Ben pas gisteren terug echt in actie geschoten. Maar de drukte, de overvloed aan informatie, de uren kiné en de pijn die daarop veel erger werd, hebben mij wat tegengehouden om te bloggen in het ziekenhuis en jullie een beetje up to date te houden.

Maar nu ben ik weer thuis, in mijn vertrouwde omgeving en ik ben terug op mijn gemak. En hier heb ik de energie teruggevonden om te schrijven.
Ik heb heel wat werk gehad om alle posts van de blogs die ik volg te lezen (en ik moet eerlijk toegeven dat ik ze niet allemaal heb gelezen). Nu het december is, is iedereen druk aan het schrijven over eerst Sinterklaas en nu Kerst, maar ook veel mensen doen mee aan challenges, zeker nu op het einde van het jaar. Ik begin er niet aan. Als ik gedaan krijg wat ik echt wil doen, ga ik al blij zijn. Ik wou zoveel doen in december. Maar door de maand te beginnen in het ziekenhuis en dan ziek thuis te komen van het ziekenhuis, zijn veel dingen uitgesteld. En hoe graag ik nu ook een inhaalmanoeuvre zou doen, mijn lichaam kan het niet aan.

Dus wat is er nog gebeurd die laatste week in het ziekenhuis.

Ik had elke dag 2 uur kiné, 1 uur in de voormiddag en 1 in de namiddag. Dit was met momenten echt slopend. Ondanks het feit dat ik daar eigenlijk belachelijk weinig deed op dat uur. Fietsen zonder weerstand, 1 minuut fietsen, 1 minuut rust, 1 minuut fietsen, 1 minuut rust, … En dit tot ik 5 minuten gefietst had. Legpress, hetzelfde liedje als met de fiets. En dan houdingsoefeningen, dus rechte rug, hoofd recht en mijn benen licht geplooid (want mijn knieën overstrekken anders). Die houdingsoefeningen waren echt vermoeiend. Ik had overal pijn als ik die had gedaan. En dit gaat dan om, 10 keer 10 tellen rechtzitten of rechtstaan. Ook moest ik gaan wandelen, of liever snelwandelen, want blijkbaar stap ik alleen maar juist als ik doorstap en niet als ik op een normaal tempo wandel en al helemaal niet als ik slenter… Maar ook enkele keren met de wii met balanceboard voor mijn balans (duh). Dit deed ik nog het liefst, omdat je een spelletje aan het doen bent, denk je niet zo aan de pijn die je hebt tijdens dat spelletje. En ik heb de stagiairs ook super-mega-belachelijk hard verslagen met het pinguïnspel!

Voor de rest had ik heel veel pijn. Ik had het gevoel dat ik teveel deed, de kiné vond dat blijkbaar niet, maar zei wel dat ik zelf moest beslissen hoeveel en wat ik deed tijdens mijn uur kiné. Mja, ik wil dan meer doen, maar eigenlijk kan ik het niet. Maar ik heb ook van mezelf niet echt een goed idee van hoeveel ik nu juist kan doen zonder teveel pijn te hebben. Want die grens moet ik opzoeken. Zelfkennis en inzicht in mijn pijn, kan mij volgens de dokters en de kiné erg veel helpen.

Maar wat heb ik nu juist? Een echte benaming hebben ze er niet voor. Chronische pijn. Dat was voor mij al duidelijk voor ik 2 weken in het ziekenhuis lag, maar goed…
Ze veronderstellen dus dat het gewoon veel te veel is geweest voor mijn lichaam begin dit jaar. Eerst de knie die geopereerd moest worden, dan mijn buik vol darmen die van begin tot eind ontstoken waren, de diagnose van Crohn die daarop volgde. Ze denken ook dat ik toen, in het begin van mijn crohn wel degelijk ontstekingen had in mijn gewrichten, die dan weggegaan zijn met de Remicade. Dus mijn lichaam is op 3 maanden tijd met heel veel pijn geconfronteerd geweest. Teveel pijn blijkbaar.
Door de pijn ben ik mij anders gaan houden, anders gaan bewegen, wat helemaal niet goed is voor mijn lichaam, aangezien ik hypermobiel ben in veel van mijn gewrichten (of zoals de kiné dat zo mooi zei, laks). Die combinatie zorgde ervoor dat ik mijn lichaam teveel belastte en dit terwijl mijn lichaam de energie niet had om die belasting aan te kunnen. Dus ik kreeg meer en meer pijn en werd steeds meer moe. Mijn belastbaarheid werd lager en tegelijkertijd werd de belasting hoger omdat ik fout bewoog en foute houdingen aannam.
Ook zijn mijn zenuwen in een soort van overdrive gegaan. Elke prikkel die binnenkomt, wordt fout geïnterpreteerd als pijn. Maar ook door mijn foute houding, komt er meer druk op mijn zenuwen (vooral in mijn nek) waardoor ik verspreidde pijn krijg over mijn hele lichaam.
En dan stress. Dit moet ik echt vermijden. De dokters en kiné hebben dit echt benadrukt. Ik moet dus gaan uitzoeken welke dingen voor mij veel stress betekenen en gaan kijken hoe ik hier anders mee kan omgaan om zo die stress te verlagen. En dit kan ik niet alleen… Ik voel me de laatste tijd ook gewoon zo slecht. Ik begin bij het minste te huilen en heb nergens meer zin in. Dus ik heb terug contact opgenomen met mijn therapeut. Hier ben ik jaren naartoe geweest (depressie en angststoornis), maar nu ging ik eigenlijk al een hele tijd niet meer. Ik was er al een tijd over aan het denken om terug te gaan, omdat ik mij steeds slechter en slechter ging voelen. En nu heb ik ook eindelijk de stap gezet.

Nu moet ik voor 6 weken proberen om 3 maal per week naar de kiné te gaan. En dan heb ik 20 januari een nieuwe afspraak op reumatologie om de vooruitgang te bekijken. En dan kijken we weer verder.
Ze hebben me wel heel duidelijk gemaakt dat ik een lange en zware revalidatie voor me heb. Maar dat als ik er echt voor ga, zal ik op een dag geen pijn meer hebben.
Ook gaat mijn pijn in die eerste 6 weken niet beteren of toch maar heel erg weinig. Ik ga wel merken dat ik een beetje meer kan doen, dus iets meer uithouding en belastbaarheid heb. Maar ik ga nog steeds evenveel pijn hebben. Hier heb ik het wel erg moeilijk mee. Ik ga echt moeten tandenbijten om vol te houden en telkens weer naar de kiné te gaan wetende dat ik er pijn van ga hebben…

Het was te mooi geweest als er gewoon een pilletje was geweest voor wat ik had… Maar aan de andere kant ben ik wel blij nu ik weet wat ik heb en wat ik eraan moet doen. Er komt licht aan het einde van de tunnel. Al is het maar een mini mini lichtpuntje

Wel zorgt dit alles ervoor dat ik de dingen wel anders bekijk. Alles wat ik dit jaar heb meegemaakt, de pijn, het slechte nieuws, de tegenslagen, …
We moeten meer aan onszelf denken, meer ontspanning nemen. En niet ontspanning in de vorm van elke avond in de zetel te hangen… Meer genieten.
En dit gaan we proberen te doen ook. En dit is geen voornemen voor volgend jaar. We beginnen er gewoon nu meteen mee.

large

Sorry als ik weer wat onsamenhangend ben geweest in mijn verhaal… Maar zo ben ik nu eenmaal, een beetje onsamenhangend in mijn schrijven, denken, voelen en blijkbaar ook in mijn lichaam, met al die mobiele gewrichten…

Groetjes,
Isabelle

Observatie: Dag 4&5

Gisteren had ik echt de energie niet meer om een post te schrijven.

Woensdagavond kreeg ik een dubbele dosis van mijn avondmedicatie.
Je zou denken dat ik daardoor beter sliep. Misschien zou dat ook wel zo geweest zijn ware het niet dat ik om half 1 ’s nachts een nieuwe kamergenote kreeg. Een oudere dame die van spoed kwam. Ik ga niet in detail treden (toch een beetje privacy, hoewel niemand hier gaat weten wie ze is) maar eigenlijk heeft zij me de hele nacht wakker gehouden. Als ik 2 uur in totaal heb geslapen is het veel. De vrouw zat er zelf ook mee in en heeft zich honderd keer verontschuldigd, waarop ik steevast zei dat het wel ok was… Maar het was niet ok. Ik was echt doodop toen ze in de ochtend ons eten kwamen brengen (dit is al om half 8). Ik geraakte maar niet wakker. Ik at en plofte terug in mijn bed.
Om half 10 had ik kiné, ik was zo suf en mijn lichaam voelde zo zwaar aan, ik moest me er echt doorsleuren…
Ik ben terug op mijn kamer gekomen, in mijn bed gekropen en meteen in slaap gevallen.
Het leek maar een minuutje later, maar plots was het middag en ze stonden al aan mijn bed met mijn eten! Lasagne, die koud was vanbinnen. De eerste keer dat ik slecht eten kreeg.
Ik ben nog even gaan liggen en wou eigenlijk weer slapen. Maar ik vond dat het tijd was voor een douche. Ik sleepte mezelf uit bed en nam al mijn spullen bij elkaar en ging de gang op. Maar de verpleegster hield me tegen. Er was geen tijd om nu te douchen, de dokters waren aan het touren en zouden ook bij mij langskomen.
Dus ik terug naar mijn kamer en terug in mijn bed.
Rond 13u kwam de dokter binnen. Hij zei iets van dat hij denkt dat alles begonnen is met de operatie aan mijn knie begin dit jaar en dan de diagnose crohn iets erna. Ze veronderstellen dat ik wel degelijk ontstekingen op mijn gewrichten had door mijn crohn aan het begin van dit jaar en dat die ontstekingen weggegaan zijn met de Remicade-infusen. Maar mijn lichaam heeft toen op korte tijd zoveel te verduren gekregen dat het helemaal ontregeld is geraakt en nu dus elke prikkel interpreteert als pijn. En dat was het zowat. Meer kreeg ik er niet uit. Want “dat moet nog verder bekeken worden”. Wel werd de Redomex (mijn avondpilletje) op mijn vraag gestopt en dit gaat nu vervangen worden door Trazolan. Ik neem die Redomex nog niet zo heel erg lang, maar de kilo’s kwamen er in een belachelijk snel tempo bij, niet echt fijn, zo’n bijwerkingen…
Na het doktersbezoekje was het wéér tijd voor kiné. Ik was nog steeds erg moe, maar het suffe gevoel was wel wat beter. De kiné was zwaar, te zwaar naar mijn gevoel. Maar hoe vaak ik ook zei dat het pijn deed. Dat is blijkbaar niet abnormaal. Ik moest houdingsoefening doen en daardoor gebruikte ik andere spieren en dat doet pijn. En ik maar denken dat ik al genoeg pijn had.
In de namiddag kreeg ik nog heel wat bezoek. Heel erg lief enzo maar eigenlijk was het me te veel. Ik wou gewoon slapen…
Die avond kreeg ik ook mijn eerste Trazolan.

pony1

Weer sliep ik niet super, mijn buurvrouw had daar wel wat mee te maken…
Ik speelde snel mijn ontbijt naar binnen en eiste de badkamer op! Want de dag ervoor was ik ongewassen naar de kiné moeten gaan omdat zij de hele ochtend op de badkamer zat…
Ik had heel veel pijn. Een 6. Ik kreeg een Dafalgan (de enige pijnmedicatie die ik krijg). Weer kiné, ik zei meteen dat ik erg veel last had, dus ik kreeg wat andere oefeningen. Ik mocht zelfs met de Wii werken, met zo’n Balance board, super fancy. Ik werd wel vies aangekeken toen ik zeidat ik nog nooit iets met de Wii had gespeeld, net alsof ik van een andere wereld kwam ofzo. Ik moest skiën en tegelijkertijd op mijn houding letten. Ik heb nog nooit in het echt geskied, maar virtueel was ik er in ieder geval heel erg slecht in.
Toen ik terug op mijn kamer kwam was ik uitgeput, maar ik moest mijn spullen nog pakken om op weekend te gaan.
Weer eten, vegetarische quiche met spruitjes en puree. De quiche heb ik laten staan, want die zat vol erwtjes en daar zou mijn buik alleen maar mee vechten voor een dag ofzo. De spruitjes waren niet genoeg gekookt, dus hiervan at ik maar een beetje. Puree dan maar en chocoladepudding als dessert. Tijdens het eten maakte ik een sudoku, want ik kreeg gisteren een boekje met sudoku’s van een vriendin.
pony2
Ik vroeg nog een Dafalgan en kroop nog even in bed. Ik verging van de pijn. Overal deed het pijn. En buiten de gewrichten deden nu ook mijn schouders en rug vreselijk pijn, maar ook mijn armen voelden branderig. Ik wist niet hoe ik moest gaan liggen, De Dafalgan hielp niets.
En dan om half 2 weer kiné. Ik zei dat ik zoveel pijn had, maar moest toch oefeningen doen. Ik kon wel beginnen wenen. Uiteindelijk mocht ik gaan liggen voor ademhalingsoefeningen. De kiné kwam bij me staan en zei dat ik me niet zoveel zorgen moest maken over de pijn. Ja, tuurlijk, ik draai wel even de knop om.
En dan kon ik eindelijk naar huis.Voor het weekend dan toch. Maandag moet ik al weer terug. Maar ik heb wel een klein beetje goed nieuws gekregen, want vanaf maandag krijg ik een eenpersoonskamer.
Ik hoop dat ik volgende week niet meer de hele week moet blijven en al snel naar huis kan gaan. Maar ik wil ook eerst helemaal geholpen zijn natuurlijk…
Nu ben ik terug thuis, eindelijk. Tijd om samen met mijn vriend in de zetel te kruipen en een filmpje te kijken.

thuis

Groetjes,
Isabelle

Observatie: Dag 3

Moe. Pijn. Uitgeput. Op.

Zo voel ik me nu. Mijn avondmedicatie is verhoogd. Ik zou dus minder pijn moeten hebben en nog beter kunnen slapen. Maar ik ben klaarwakker en weet niet echt hoe ik moet liggen in mijn bed. Ik moet elke dag 2x (ochtend en avond) een score geven aan mijn pijn. 0 = geen pijn, 10 = ondraaglijke pijn. Ik vind dit altijd zo moeilijk… Want hoe moet ik dit doen, nu ik niet meer weet hoe 0 aanvoelt?

Hieronder een foto. Saai, zoals een ziekenhuis hoort te zijn…

image

Observatie: Dag 2

Vandaag was het een rustige dag vergeleken met gisteren.

En dat was maar goed ook, aangezien ik gisterenavond mijn medicatie niet kreeg en dus bijna niet geslapen heb. Ik neem elke avond een pilletje dat me helpt te ontspannen en waardoor ik dus beter kan slapen. Ik word er suf van en mijn spieren ontspannen een beetje. Het doet geen wonderen, want ik word nog steeds wakker ’s nachts, maar ik slaap tenminste!
Maar gisterenavond hadden ze dat pilletje nog niet, waarschijnlijk iets mis gegaan bij de apotheek ofzo.

Dus vanochtend toen de verpleegster met een grote glimlach om 7u30 mijn ontbijt kwam brengen, was ik allesbehalve uitgerust.
Ik had nog steeds erg veel pijn (meestal is het beter in de ochtend).

In de voormiddag kwam de kiné langs. Met een hele hoop vragen. Ik moest mijn pijn beschrijven en zeggen wat ik wel en niet kon. Maar het kwam niet echt over als een interview, het was meer een echte babbel. Waardoor het veel aangenamer overkwam! DHij was echt supervriendelijk! In de namiddag zou hij terugkomen voor de “echte” kiné.

Na de middag probeerde ik een dutje te doen, ik was stikdood, maar ik kon niet slapen…

En dan was de kiné er al weer. Weer heel wat gepor en geplooi en gedraai. Maar nog steeds geen antwoorden.
Ik moest een oefening doen voor mijn knie, die hij heel wat heeft moeten aanpassen omdat het teveel pijn deed aan mijn heupen…

De prof is in de namiddag ook nog langsgeweest. Hij had ook nog geen verklaring. De botscan was goed, niets abnormaals te zien. Van de MRI waren nog niet alle resultaten terug, ook op de resultaten van het bloedonderzoek moesten we nog wachten. De dokter was wel heel erg vriendelijk en heeft echt geluisterd en zijn tijd genomen om mij alles uit te leggen.

’s Avonds kwam er nog een vriendin op bezoek, die zorgde voor een vriendje voor mijn giga-paardenknuffel!

josenflos

Mijn vriend kwam ook nog langs. Ik was zo blij om hem te zien. Ik had hem zo gemist. Het is zo vreemd om hem niet bij me te hebben…

Nu lig ik in bed en hoop ik dat ik snel kan slapen.

Sorry voor de beknopte post, maar ik ben gewoon te moe om uitgebreider en gedetailleerder te vertellen.
Maar ik wou voor mezelf wel even mijn dag samenvatten…

Groetjes,
Isabelle

Observatie: Dag 1

De eerste dag in het ziekenhuis.
Love. Luck. Kisses & Cake: Two Trick Pony

Vandaag heb ik over de hele dag verspreid 3 onderzoeken gehad. Om half 11 kwamen een supervriendelijke verpleger mij halen voor een botscan. Op de afdeling aangekomen moest ik in een zaaltje gaan zitten wachten. De verpleger die mij gebracht had was zo vriendelijk om nog ergens een boekje voor mij te gaan zoeken, “want het ging waarschijnlijk nog wel even duren”. Hij kwam aan met een uit elkaar vallende Dag Allemaal van enkele maanden oud. Echt mijn favoriete lectuur *kuch*…
Ik heb even in het boekje gebladerd, maar mijn schouders, ellebogen en polsen deden al snel zoveel pijn dat ik het moest neerleggen. Er zat niets anders op dan een beetje om me heen kijken. Jammer genoeg zat ik in een van de meest oninteressant ruimtes ooit…
Ik heb daar uiteindelijk nog een 20 minuten moeten wachten, dan kwam een ander verpleger mij halen om mij uiteindelijk gewoon in een andere wachtkamer te zetten iets verderop.
In totaal heb ik een uur moeten wachten om uiteindelijk geen botscan te krijgen, maar wel een spuitje. En in dat spuitje zat een product dat zich zou vasthechten aan mijn botten en daardoor zouden ze dan op de botscan de abnormale dingen beter zien, ofzoiets… Het feit dat ik op Nucleaire Geneeskunde zat en dat het spuitje in een of ander metalen bakje werd binnengebracht, zei al wel iets over de zeker en vast zeer gezonde inhoud ervan.
Wel namen ze dan ook al  2 foto’s. Eén van mijn bekken en één van mijn knieën. Mooi meegenomen was wel dat de man die de foto’s nam en het spuitje zette niet alleen heel erg vriendelijk was, maar ook heel erg knap, haha. Altijd fijn he!
En dan werd ik terug naar de kamer gebracht. Ja gebracht, je weg vinden in het doolhof dat Gasthuisberg heet, is niet zo gemakkelijk. Dus bellen ze iemand op om je te komen halen. Ik heb alle verschillende begeleiders gehad vandaag, de ene heel wat vriendelijker dan de ander…

Dus terug op de kamer, was het al weer tijd om te eten. Uiteindelijk niet veel gegeten, want heb al een hele dag buikpijn, waarschijnlijk van me op te jagen en te stressen. Hoop ik.

Ik moet om 15u terug naar Nucleaire Geneeskunde voor mijn botscan. In tussentijd moest ik minstens anderhalve liter water drinken. Wat echt veel is voor mij, ik heb al moeite met 2 liter water op een dag. Maar goed, uiteindelijk ben ik erin geslaagd, met veel toiletbezoekjes erbij…

Om 14u15 kwam mijn mama op bezoek met een heel erg mooi boeket bloemen. Maar ze was nog maar net binnen en ze kwamen mij al halen voor de botscan.
flo

Toen ik aankwam ging het wel snel, de botscan duurde op zich ook niet zo heel erg lang.
Dan mocht ik terug naar de wachtkamer, de dokter ging de scan bekijken en dan zouden ze zien of er verder nog iets moest gebeuren. 3 kwartier wachten later kwamen ze mij halen voor extra onderzoeken een CT. En nog iets van mijn heupen/bekken met een machien dat helemaal rond mij draaide, geen idee wat het juist was.

Toen ik terugkwam was het al half 5, mijn vriend kwam iets later ook aan met een gigantische knuffel!
2new
En ja hij is echt gigantisch! Heb echt al van iedereen die binnenkwam reacties gehad! Allemaal jaloers, haha!

Om 17u kwamen ze al aan met mijn eten. 17u! Zo vreselijk vroeg, ik heb ondertussen al terug honger! Oeps vergissing, vissalade bij de boterham! Maar de vergissing werd snel weggezet en ik kreeg 2 potjes confituur en 2 verschillende soorten kaas.

Om 18u kwam mijn lieve nichtje op bezoek. Ze is echt een supergoede vriendin van mij! Dus fijn bezoekje.

Om 19u kwamen ze mij alweer halen. Voor een Full Body MRI. Weer nog een dik halfuur wachten in een kale wachtzaal. Helemaal alleen…
En dan de MRI. Echt niet mijn favoriete onderzoek! Voor wie het niet kent, je moet gaan liggen en je krijgt een belletje in je hand en een koptelefoon op je hoofd. En afhankelijk van het onderzoek, wordt er nog vanalles over je heen gezet. Dan word je een hele kleine tunnel ingeschoven (ok, niet zo heel klein, maar toch klein genoeg om je niet op je gemak te voelen) en dan moet je heel stil liggen tot het onderzoek gedaan is. En oh ja, het maakt erg veel lawaai!
Bij mij duurde het onderzoek zo’n 45 minuten. Wat heel lang is om stil te liggen voor mij. Ik verging van de pijn en was blij toen het onderzoek eindelijk weer gedaan was.

Nu eindelijk terug op de kamer en net gehoord dat ze mijn avondmedicatie nog niet hebben. In de plaats kreeg ik een Dafalgan. Verre van genoeg om mij een goede nacht te bezorgen, maar ik zal het er maar mee moeten doen.

Ergens tussen dat alles door is er ook nog een assistente langs geweest met 101 vragen.
Ze wist wel al te zeggen dat er op de botscan niets abnormaal te zien was. Na nog wat geduw, gepor, gedraai en getrek, zei ze wel dat mijn gewrichten heel erg flexibel waren. Blijkbaar is het dus niet normaal dat je je duim tot aan je pols kan plooien enzo…

En ik denk dat dat het zowat was. Ik denk dat het dan wel normaal is dat ik moe ben?
En ik heb pijn, heel veel pijn, dus de laptop gaat uit en ik ga een poging doen om wat te slapen…

Groetjes,
Isabelle

Mieltje wordt oud…

Vandaag terug naar ons Mieltje. Een tijd geleden merkte ik op dat ze mankte. Dit gebeurt wel vaker, het is een oude pony, die heel haar leven in de manege hard gewerkt heeft. Ze heeft artrose en dus is soms een beetje manken niet echt abnormaal.
Soms denkt ze dat ze nog een jong veulentje is ofzo en dan gaat ze volle galop de hele wei door. En dan doet ze soms al wel eens te gek en dan heeft ze pijn. Ze mankt dan even en dan is dat weer beter.
Maar nu mankte ze wel erg hard. Ik onderwierp haar aan een zeer professioneel (kuch) onderzoekje, maar er was niets dat warm aanvoelde en ze reageerde ook niet als ik duwde. En geloof mij, als het echt pijn doet, kan je niet zomaar gaan duwen en knijpen zonder enige reactie. Ik besloot het nog even aan te zien.
Enkele dagen later leek het iets beter. Ik bedacht dat het ook niet echt het ideale weer is voor pijnlijke gewrichten. Koud en nat. Ik voel het ook! Maar de dag erna merkte ik dat haar knie erg dik was en ze mankte terug zo erg.

CIMG4439

Dus het was tijd om mijn veearts te gaan bellen. Nadat ik alles had uitgelegd aan de telefoon, zei ze dat het inderdaad waarschijnlijk door haar artrose kwam, maar dat ze het toch zelf moest zien.
De veearts is langsgekomen en heeft een hele tijd geduwd en gevoeld. Haar een loopje laten doen, waarbij Schimmel bijna op haar neus viel. Ze mankte echt erg hard die dag, maar het was ook het ergst als ze draafde.
Conclusie van de veearts: er was nieuwbeenvorming als gevolg van haar artrose. Klinkt best wel eng, vond ik zelf. Maar de veearts zei dat het vooral ambetant was voor haar en nu ook pijnlijk was tijdens het stappen omdat er ontsteking op zat. Maar dus inderdaad als je aan haar knie kwam en duwde en kneep, was er helemaal geen pijnlijke reactie. Waarmee fracturen en acute letsels uitgesloten konden worden. Gelukkig! Ik was al bang dat mijn lieve pony iets ergs had omdat ik niet meteen de veearts gebeld had!
Het probleem helemaal oplossen was echter niet mogelijk, er was meer bot gekomen, waardoor het gewricht moeilijker beweegt en ja, dat bot zal er altijd blijven. Dit is ook niet echt iets dat je zomaar kan vermijden, eens het er is, is het er. Maar door bepaalde supplementen zouden haar gewrichten wel soepeler kunnen worden.

De veearts heeft de beste supplementen uitgezocht en mij dan een hele uitleg gegeven over de supplementen die in aanmerking komen voor mijn lieve pony:

  • Een maandkuur Arti-Base zou normaal al een zeer goed effect moeten hebben, dit komt ongeveer op 50 euro voor 1 maand. Dit kan dan, afhankelijk van het resultaat, in de toekomst herhaald worden wanneer het nodig is.
  • Het “beste” gewrichtssupplement is Arti-Gold, deze heeft een zeer hoge dosering actieve ingrediënten. Dit suplement kost 90 euro voor 1 maand.
  • Een andere mogelijkheid is om te starten met een algemene vitaminekuur, Vital+ aan de prijs van ongeveer 80 euro voor 1 maand en dan afhankelijk van het effect, een apart gedoseerd gewrichtssupplement, Twydil Artridil. Dit supplement wordt verkocht in zakjes van 50g, aan 5,5 euro per zakje. Dit komt dan iets duurder uit per dag, maar je kan het in kleinere hoeveelheden krijgen.

Ik ga waarschijnlijk voor de Arti-base gaan, lijkt mij het beste voor haar. En het is ook haalbaar qua prijs. De Arti-Gold kost al 90 euro per maand, wat voor mij al heel wat is. Ook is dit al een zeer sterke mix, speciaal ontwikkeld voor topsportpaarden. En ik denk dat het wel duidelijk is dat Schimmeltje geen topsportpaard is, maar een oude dame op pensioen. Dus ik ga beginnen met de Arti-base. Als het geen goed effect heeft, kan ik nog steeds Arti-Gold bestellen!

CIMG4418

Afgezien van de supplementen, gaat ze ook een kuur ontstekingsremmers krijgen. Die heeft de veearts al binnengebracht bij mijn opa en oma.
Ze moet nu een 5 dagen die ontstekingsremmers krijgen, dan 7 dagen niets en dan terug een kuur van 5 dagen. De stop zit ertussen om haar maag te sparen.
Omdat ik niet elke dag kan langsgaan om haar dat te geven, wou ik de doseringen gaan klaarzetten, zodat het wat makkelijker wordt voor mijn opa. Want omdat mijn Mieltje maar een kleine pony is en geen paard, kunnen we niet gewoon een zakje geven per dag, nee we moeten werken met 1,5 zakje de eerste dag en ¾ zakje de volgende 4 dagen. Nogal ingewikkeld allemaal, dus gemakkelijker als alles gewoon klaarstaat, dacht ik. Maar mijn opa vond het allemaal geen probleem En had ondertussen haar eerste dosissen al gegeven en die voor vanavond stond ook al klaar!

Ik hoop dat ze nu snel weer wat minder last heeft. Hoewel ik mij soms wel afvraag hoeveel last ze nu juist heeft als ik haar zie ronddartelen als een jong veulen. Ze crosst dan door de wei om dan plots tot stilstand te komen en nog een stukje door te schuiven door de modder die er nu ligt door alle regen… En haar binnen zetten zodat ze haar geen pijn kan doen omdat ze te zot doet op de wei is ook geen optie, want ze heeft beweging nodig! Als ze stilstaat, worden haar gewrichten alleen maar strammer!

We zullen zien, helemaal weg gaat het natuurlijk nooit gaan, ze heeft artrose en dat kunnen we niet genezen. En zeker in de winter zal ze er last van hebben. Maar we kunnen er wel voor zorgen dat haar gewrichten wat soepeler zijn en dat ze er minder last van heeft. En daar gaan we natuurlijk voor!

Schimmel vindt het poedertje (de ontstekingsremmers) door haar eten ook helemaal geen probleem. Ze vindt het zelfs lekker! Het poeder heeft een lekkere vanillegeur en dit krijgt ze dan bij haar brokken samen met een goeie eetlepel maïsolie. En dan flink eten, de voederbak helemaal schoonlikken en nog minutenlang tussen het stro zoeken naar de korrels die ze heeft laten vallen tijdens het eten. Geen enkel korreltje ontsnapt!

CIMG4440

Ze was trouwens ook supervuil, helemaal, en dan vooral haar achterste, bedekt met een laagje modder… Echt nog veel vuiler dan de vorige keer! Maar gelukkig jammer genoeg geen foto, want het was al donker toen ik eindelijk aankwam bij mijn opa en oma… (de foto’s zijn nog van een andere keer)
Dus ik hoop dat het zaterdag droog blijft, zodat ik haar weer moddervrij kan maken. Want regen vindt Schimmel geen probleem, ze blijft gewoon op de wei staan! Op zich geen probleem, een paard kan daar tegen, maar als ze nat is, kan ik haar niet borstelen…
Ik zal ook een voor-het-borstelen-foto maken, zodat jullie kunnen zien wat voor een varken ze is!!

Groetjes,
Isabelle