Snapshots #1

Mijn grootouders vertrokken begin deze week voor 3 weken naar de zee. Dus nu moet ik elke dag ’s ochtends en ’s avonds naar Schimmeltje om haar eten te geven en haar medicatie en supplementen (ze heeft artrose en krijgt nu een kuur met ontstekingsremmers). Het is wel wat geregel en gedoe, maar uiteindelijk vind ik het niet zo erg. Ik zie mijn pony nu elke dag en ben er vaak ook dagelijks een paar uur mee bezig, heel erg fijn.

En natuurlijk als het zo’n mooi weer is als nu (daar komt blijkbaar wel verandering in morgen) is het zalig om op de wei rond te lopen of om op het terras te zitten bij mijn grootouders!

Woensdag was ik de hele namiddag daar en ik nam mijn fototoestel mee. Want ja, oefening baart kunst.

En als je dan belachelijk veel foto’s neemt, zitten er altijd wel een aantal mooie tussen. En die wil ik nu graag met jullie delen.

DSC_0341

DSC_0346

DSC_0433

DSC_0425

DSC_0482

DSC_0469

DSC_0494

Geniet nog van het zonnetje vandaag!

Meneer Mister

1977152_10202533754798226_673257135_n

Mister

Gisteren ging ik weer paardrijden.
Het was nu de tweede keer dat ik ging en ik heb nu minder lang erop gezeten dan de eerste keer. Vorige week kon ik nog wel zeggen “dat de pijn wel meeviel”, maar eigenlijk was dat niet zo. De 2 dagen na het paardrijden had ik echt wel veel pijn en nam ik dus ook redelijk wat pijnstillers, ook beet ik zo hard op mijn tanden dat het me verbaast dat ze niet kapot zijn, gewoon omdat ik niet wou laten zien dat ik pijn had. Ik wou het niet toegeven aan mezelf of anderen. Waarom niet? Omdat ik het 1. gewoon helemaal niet wil! en 2. omdat ik wil blijven rijden, ik wil niet terug stoppen en ik was bang dat mensen (kiné, vriend, mama, …) gingen zeggen dat het gewoon nog te vroeg was.
Maar ondertussen heb ik het wel aan mezelf kunnen toegeven, dat het teveel was en dat zoveel nalast helemaal niet ok of normaal was.
Deze keer had ik dus beslist van er een kwartier op te zitten en er dan af te komen no matter what (want vorige week reed ik blijkbaar een dikke 20 minuten zonder dat ik het doorhad, oeps). Als ik meer pijn begon te krijgen, zou ik ook sneller stoppen. Ik moet leren om eerlijker en strenger te zijn tegenover mezelf. Als ik pijn heb, moet ik het toegeven en rust nemen, punt. Dit is moeilijk voor mij, want ja vroeger… Maar vandaag luisterde ik wel naar mezelf en stapte ik na een kwartier netjes af (ook al was dit echt veel te snel al naar mijn zin).
De spierpijn heeft nu ondertussen wel de kop opgestoken, maar het lijkt me toch wat minder dan de vorige keer. Ook heb ik altijd de tweede dag pas het meeste pijn, dus het is nog even afwachten hoe het verder gaat. Straks kruip ik lekker in een warm bad en voor de rest van de dag doe ik het kalm aan.

Ik wil wel nog even wat meer uitleg geven over Mister
(want deze meneer heeft een menerennaam)
Mister is een ruin van (binnenkort) 19 jaar oud. Hij is redelijk groot zegt iedereen, 1m65 ofzo schat ik, maar ik vind hem normale-paarden-grootte-misschien-ietsje-groter. Hij is bruin (jahaaa, hadden jullie sowieso nog niet opgemerkt) en heeft een hoofdje dat gemaakt is om op de foto te staan!
Vroeger reed de eigenaresse dus zelf met Mister, ze reed endurance (lange afstanden) en ik denk ook cross. Enkele jaren geleden kreeg ze dan problemen met haar rug en ondertussen is ze ook geopereerd. Sinds toen kon ze ook niet meer met Mister rijden, er is wel een paar keer iemand geweest om hem te rijden, maar die hadden blijkbaar allemaal bang ofzoiets (waaaaaat?) en die bleven dus niet rijden.

Mister had dus geen bezigheid meer en was op zoek naar een ruiter en ik had geen bezigheid en was op zoek naar een paard.
Anyways (ja, die s staat er met opzet, vraag me niet waarom ik dat doe, want dat weet ik zelf eigenlijk stiekem niet) het heeft gematcht, want ik vind hem echt superlief. De eerste keer heeft hij wel een bokkesprong gemaakt (hij houdt niet van madammen met een fluo-jas), maar voor de rest is hij echt superbraaf.
Nadat ik de eerste keer gereden had, vroeg ik de eigenaresse hoelang hij nu niet meer gereden was (ik dacht aan enkele weken ofzo) en ze antwoordde doodleuk: “Ja, hij staat al 2 jaar stil!”, *slik*, was ik even blij dat ze dit zei nadat ik gereden had en niet ervoor, anders was ik toch best wel nerveus geweest!
Ik ben blij dat ik een leuk paardje heb gevonden waarmee ik een beetje kan rondslenteren op de wei! En ergens ben ik ook blij dat het geen dressuurpaard is, anders was ik toch meteen weer bezig met “mooi” te rijden. Dit probeerde ik trouwens de eerste keer ook met Mister, maar die snapte er niks van, haha. Dus nu kan ik dat “mooi” rijden uit mijn hoofd zetten en gewoon genieten van het paardrijden.
Ik hoop tegen de zomer al genoeg vooruitgang geboekt te hebben om buiten te gaan wandelen (en een ienie mienie beetje te crossen) met hem!

Maar dat zal nog even bij dromen blijven, want eigenlijk ben ik al best gelukkig met wat ik nu kan. Na maanden niet te rijden, is dit al meer dan voldoende voor mij. Gisteren heb ik bijvoorbeeld vanalles tegen Mister verteld, doe ik bij Schimmeltje ook altijd, heel erg gezellig, we missen nog net ons kopje thee!

Looking forward to…

Omdat ik probeer om positief te blijven kijken, leek het me leuk om een lijstje te maken van alle fijne dingen waar ik op dit moment naar uitkijk. Op de dagen dat het dan wat minder goed gaat, kan ik hier dan naar terugkijken.

250551_2021257444185_6676151_n


Cocktailavond met vriendinnen volgende week woensdag

 

Op woensdagnamiddag rondstappen op het paard

 

De lente, bloesems en blaadjes aan de bomen, plantjes op het terras, winterjas in de kast en genieten van de lentezon

 

Brunchen met mijn mama, broer en vriendin, zus en vriend en ik en vriend

 

De dag dat Schimmeltje haar winterhaar weer kwijt is en het warm genoeg is om haar van top tot teen hoef te wassen

 

Rome… Hier kijk ik zo naar uit! 04.06.2014-13.06.2014

 

Steeds meer kunnen doen en opbouwen bij de kiné

 

Weer met Darco en Gipsy kunnen rijden

 

Gaan shoppen bij de Primark

 

318241_3367026207563_246280605_n

Gipsy

Dagboek #7

Deze week was een week met veel ups and downs. Ik probeerde vooral te focussen op de ups en dus op de goede momenten en fijne dingen. Dit ging niet altijd voor de volle 100%, maar uiteindelijk heb ik de week toch afgerond met vooral leuke dingen in mijn achterhoofd.

image

Ik pijnigde mezelf vorige week weer door paarden op te zoeken op internet die te koop staan. En dan vind ik van die fantastisch mooie dieren daartussen. Zoals deze mooie BWP schimmel. Deze tabbladen blijven dan nog een hele tijd openstaan zodat ook mijn vriend ze kan zien, haha.

image

Ik maakte een heerlijke groententaart. Hier kan ik van blijven eten!

image

Het was voetbal!! Barcelona speelde tegen Manchester City en won met 0-2. Dit shirt is trouwens een echt shirt, ik kocht het vorig jaar in Londen.

image

Ik ging woensdag voor het eerst in maanden paardrijden (lees: ik zat op een paard en stapte rondjes)!! Ik was zo gelukkig!! Vanaf nu ga ik elke woensdag even rijden, zolang het weer en mijn lichaam het toelaten. De 2 dagen erna had ik wel vreselijk veel spierpijn. Mijn gewrichtspijn werd ook iets erger de dagen erna, maar het viel nog wel mee.

image

De vrouw van wie het paard is, had een heerlijke kaastaart gemaakt. Ik vroeg haar het recept en hoop de taart ook snel eens te kunnen maken!!

image

Donderdag was eigenlijk een veel te drukke dag. We gingen naar de winkel,  naar de tandarts (bah), naar mijn lieve pony (ik zorgde dat zij proper was en mijn vriend zorgde dat de stal proper was) en ’s avonds gingen we nog langs bij vrienden.

image

Als ik aan het koken ben of aan het afwassen, komt Baptist graag dicht bij mij liggen.

image

We plantten vorige week verschillende soorten tomaten en pepers. De tomaten zijn al goed gegroeid. De pepers komen vandaag pas boven de aarde uitpiepen.

Vrijdagavond gingen we nog iets drinken samen met een vriend van ons en zijn nieuwe vriendin. Ze zijn al een tijdje een koppel, maar we hadden haar eigenlijk nog niet zoveel gezien. Het was heel gezellig, ondanks het feit dat we om 22u al buitengezet werden waar we zaten omdat het cafe ging sluiten. Typisch Tienen… We waren dus genoodzaakt om te verhuizen en dronken dan ergens anders nog iets.

image

Baptist kreeg een cadeautje.

In het weekend kwam mijn nicht langs, we zijn al heel ons leven hele goeie vriendinnen, maar we zien elkaar de laatste tijd eigenlijk te weinig. Ik was dus heel blij haar te zien. Het was heel gezellig en ze bleef ook eten.

image

Gisteren maakte ik met heel veel groenten een lekker winters stoofpotje, altijd een succes!

Deze week begon ik ook met het bodieboost dieet. Niet zo heel moeilijk om te volgen eigenlijk. Wel merk ik dat ik nu dus veel minder koolhydraten en zuivel eet. Ook is het soms moeilijk om 2x fruit en 2x groente per dag te eten, aangezien ik niks rauw kan eten. Maar tot nu toe lukt het me redelijk goed!

Zo dat was mijn week! Ondanks mijn lichaam dat meer niet meewerkte dan wel, heb ik toch veel leuke dingen gedaan deze week!

Hoe was jullie week?

Inkt

Ik ben al een hele tijd aan het denken om een tattoo te laten zetten.
Maar eigenlijk weet ik niet goed wat. Of, ja, eigenlijk weet ik dat wel, maar het zijn gewoon verschillende dingen en ik kan zo slecht kiezen…

Het eerste wat ik echt wil is een paarden-tattoo.

tattoobron 1 2 3 4

Vooral die “heels down” vind ik fantastisch. Het is ook zoiets dat alleen de paardenmensen gaan begrijpen. Maar ook die “No Reins” tattoo spreekt me aan…

Verder wil ik nog heel graag een tattoo met een tekst
(ja, ik weet het, de bovenstaande hebben ook tekst…).

Deze teksten spreken me aan:

There is no love in fear

You are not alone in this

I know the pieces fit

Once upon a time…

I’ll find strength in pain

Als je opmerkzaam bent zie je dat de teksten allemaal uit liedjes zijn van Tool of Mumford and Sons. Buiten de “Once upon a time…” dan.

Deze vind ik bijvoorbeeld ook heel mooi, vooral de plaatsing dan.
tthrtattoo
bron

Een tattoo met witte inkt leek me ook wel wat.
Tot ik horror-verhalen begon te lezen over hoe die toch vaak mislukken of allergische reacties teweeg brengen… Weet iemand hier meer over?

5ba112ea3dc77ef15b68409ca8f7aeac

Hier kan je zien wat ik bedoel met een tattoo met witte inkt. Bij sommige mensen blijven ze echt wit, bij anderen krijgen ze meer een huidskleur, waardoor ze een beetje op een litteken gaan lijken, bij nog anderen vervagen ze helemaal en zie je er na een tijd niets meer van terug.

Wat vinden jullie mooi?
Hebben jullie zelf een tattoo/plannen voor een tattoo?

Mieltje, the fluffy unicorn

Ik ging deze week langs bij mijn lieve Mieltje. Het plan was om eindelijk eens foto’s van haar te nemen met mijn nieuwe camera. Ik heb dat ook gedaan, maar zijzelf was niet zo geïnteresseerd. En door de vreselijke modder moest ik ook nog eens zorgen dat ik niet uitschoof. Toch zaten er enkele hele lieve foto’s bij, die ik echt wel met jullie wil delen. En don’t judge, ik weet dat ik nog niet zo een fototalent ben, maar we proberen en we oefenen he. Alle fotografietips zijn welkom!!

Op de eerste foto zie je al meteen de modderpoel aan haar stal, is meteen ook het ergste stuk van de hele wei. Maar als het weer zo slecht blijft, gaat er binnen 2 weken geen sprietje gras meer staan op de wei…
Klik op de foto’s als je ze groter wil zien.

dsc_0324

dsc_0337

dsc_0328

dsc_0435

dsc_0360

dsc_0386

Die laatste is echt mislukt, maar zo typisch Schimmel. Als ik dan aan de deur sta, duwt zij die altijd open met haar bovenlip. Ik denk dat haar lippen sterker zijn dan mijn armen…

dsc_0364

En dit vind ik de mooiste, zo typisch Schimmel. Ik hou zoveel van haar…
Toen ik deze foto op mijn facebook zette kreeg ik veel verliefde reacties van mensen die haar kenden uit de manege. Ook werd dit filmpje erbij gezwierd:

Voel je vrij om het filmpje enkele keren achter elkaar af te spelen. Dat deed ik gewoon ook!

Isabelle

Het mooiste sinterklaascadeau ooit!

Vorig jaar kreeg ik voor mijn Sinterklaas het mooiste cadeautje ooit!
Ik kreeg Schimmeltje.
Ik denk niet dat ik al vaak gelukkiger ben geweest in mijn leven dan op de dag dat ik haar kreeg. Ik weet dat dat wat overdreven klinkt, maar ik droomde er al van mijn 7 jaar van dat ze mijn pony zou zijn. En vorig jaar, 15 jaar (en 5 maanden om precies te zijn) nadat ik haar voor het eerst zag, komt die droom eindelijk uit.
De manege waar ik leerde paardrijden en waar Schimmeltje stond werd verkocht en alle paarden en pony’s moesten weg. Toen ik het hoorde is mijn vriend met mij naar daar gereden, op zijn verjaardag. Ik had er op dat moment nog niet echt aan gedacht om haar zelf mee te nemen. Dus het was als een soort afscheid voor mij. En er vloeiden heel wat traantjes, ik was compleet over mijn toeren.
En dus besliste ik dat ik haar wou meenemen naar huis.

111

532227_4511842587257_1839196884_n

Er gingen heel wat telefoontjes over (naar Roel, de eigenaar en naar mijn grootouders, voor de wei en stal). Maar uiteindelijk kwam alles redelijk snel in orde.
Ik mocht Schimmeltje hebben.

486157_4511843427278_780675000_n

Ik kon niet wachten tot ik haar kon gaan halen, maar eerst moest ze een stal hebben natuurlijk. Dit was nog even een dilemma. Want je mag niet zomaar een stal zetten in een wei. Daar is blijkbaar een wetgeving rond.
Gelukkig staan er in de achtertuin van mijn oma en opa 2 gebouwtjes. Het ene was vroeger een garage, maar is in mijn herinnering alleen maar gebruikt voor het hout te zetten en nog wat werkgerief. Het andere stond eigenlijk gewoon vol met rommel en werd “het kiekenkot” genoemd. Ook toen ik er woonde, is dat altijd het kiekenkot geweest. Ondanks het feit dat ik er nooit kippen in heb weten staan…
Dus dat was de oplossing, het kiekenkot werd leeggemaakt en omgebouwd tot een stal. Waar nu de stalpoort zit, was vroeger een raam. Dit is eruit gehaald en dan is het gat groter gemaakt om er een poortje in te zetten.

En dan was het moment eindelijk aangebroken dat ik haar kon gaan halen. Ik was tussendoor nog naar haar gaan kijken. Maar de dag dat ik haar ging halen, schrok ik. Ze zag er verschrikkelijk uit. Heel erg mager en vuil en ze mankte verschrikkelijk hard (even erg als ik aangezien ik met een knie rondliep met 2 gescheurde meniscussen en een gescheurde patellapees zonder het zelf te weten).
Maar ze gedroeg zich voorbeeldig en liep zonder problemen de van op. Daar viel ze meteen aan op het stro dat erin lag.
Roel stond erbij om afscheid te nemen. Het was duidelijk dat hij het er moeilijk mee had. Schimmel was een van de pony’s die het langst in de manege stond en ze was nu de eerste die wegging.
Het was tijd om te vertrekken. Van het moment dat de van begon te rijden was Schimmel er toch niet meer zo gerust op. En ja, een kleine pony in een grote van kan veel bewegen. Maar we raakten heelhuids in Boutersem. Het uitladen ging wat moeilijker. Om uit de van te komen moest ze achteruit en bergaf. Dit was niet zo vanzelfsprekend. Ze zakte de hele tijd door haar achterbenen en was echt aan het beven. Ze wist duidelijk niet wat er allemaal aan het gebeuren was. Maar we kregen haar uit de van en in de stal. Daar kalmeerde ze al snel en ze begon te eten.

Enkele dagen later mocht ze voor het eerst op de wei.

154995_4626513253952_1575473382_n

230363_4626528934344_1356565404_n

Op de bovenste foto kan je zien dat ze erg mager is. De veearts kwam ook langs die eerste dagen. Ze had bloedwormen, schimmel en luizen. De schimmel was het minst erg, het ziet er vooral slecht uit omdat ze haar verliezen en er wat kale plekjes door krijgen, maar echt heel veel last hebben ze er niet van. De luizen en vooral de bloedwormen waren een groter probleem. Aan bloedwormen kan een paard doodgaan als je er niet snel genoeg bij bent. Dus het was wel schrikken toen ik hoorde dat ze dit had. Ze kreeg er een spuitje voor. Maar van dit spuitje kon ze ook heel erg ziek worden. Gelukkig heb ik een heel erg sterke pony en reageerde ze er helemaal niet slecht op. De luizen waren ook niet goed omdat ze al zo ziek was en deze ook bloed zuigen. En ja, van een zwakke pony, moet je geen bloed gaan afpakken. Ook had ze er zoveel jeuk door, ze schuurde en schuurde, tot ze geen haar meer had staan waar het jeukte en ze zelfs wondjes kreeg. Dus hebben we onze lieve schat in het midden van de winter 2 keer moeten wassen om de luizen weg te krijgen. De schimmel moest wachten totdat het weer iets warmer werd. Ik wou het niet riskeren om haar nog eens in de kou helemaal nat te gaan maken… Ze zag er wel iets minder goed uit, want ze kreeg enkele kale plekjes, maar ze had er niet al te veel last van.

541654_10200091925474019_389871550_n

In de winter heb ik haar soms binnengehouden, vooral als er zoveel sneeuw lag. Haar weerstand was niet zo hoog en ik wou niet dat ze ziek werd. Vooral omdat ze in de manege ook altijd binnen stond, was het niet het beste plan om haar nu plots de hele tijd buiten te zetten. Overdag kon ze soms op de wei, maar ’s nachts kwam ze altijd binnen.
Zij vond het zelf niet erg om in de sneeuw buiten te lopen. Ze ging dan lekker in de sneeuw gaan rollen.

Maar dan werd het eindelijk stilletjes aan beter weer en Schimmel kon elke dag de weide op. Ook konden we eindelijk haar schimmel behandelen. Dus ze werd weer gewassen, 3 keer op een week tijd om precies te zijn. Zelf vond ze dit natuurlijk niet zo fijn meer na de eerste keer.
Maar het feit dat ze lekker op de wei kon, vond ze fantastisch!

644573_10200483349659379_278609379_n

541482_10200483349859384_184636123_n

En dan begon ze haar winterhaar te verliezen. Eindelijk! Haar vacht had er verschrikkelijk uitgezien toen ik haar net had en dit was wel al wat beter, maar ze zag er nog steeds niet super uit. Maar met haar winterjasje eraf, zag haar vacht er meteen een pak beter uit. Maar nu zag je natuurlijk pas hoe magertjes ze echt was. We waren haar al een hele tijd aan het bijvoederen en ze was wel al aangekomen. Maar we hadden nog een lange weg te gaan…

969682_10200927433481197_1886779586_n

998713_10200927433401195_345491561_n

Flink eten was dus de boodschap!

1005423_10200927433961209_227892496_n

En langzaam maar zeker kwam ze bij!

970256_10200927438361319_2070571216_n

En dan werd het september en het was duidelijk dat ze de laatste maanden een pak sterker was geworden!
De gekkigheid begon bij haar en de eerste ontsnapping was een feit. Gelukkig was het een ontsnapping naar het andere stuk van de wei en kon ze niet weg.

943339_10201361203525177_1769230402_n

Ja, als je dat hoge gras daar ziet, ik kon haar eigenlijk geen ongelijk geven. Maar hoe goed al dat gras er ook uitziet voor een pony, ze kunnen zich er echt ziek aan eten. Dus nieuwe afspanning gezet en heel wat gevloek later stond Schimmel terug waar ze hoorde te staan!

CIMG3466

Bezoekje van een vriend, die ervoor zorgt dat Schimmel haar hoeven er weer perfect uitzien!

CIMG3484

CIMG3489

En nu nog even genieten van die laatste zomerdagen…

1176231_10201325265506749_1507184571_n

1011652_10201325265546750_389468263_n

En dan werd het al weer koud en mijn lieve pony onderging weer een transformatie. Ze ziet er zo anders uit in zomer en in winter. Wat een extra dikke pels al niet kan doen!! Op 2 weken tijd is ze een andere pony! Weer helemaal lekker donzig.

1468791_10201777684096931_1597445736_n

Mijn opa en oma zijn ondertussen ook al helemaal verliefd.

CIMG3657

En het natte en koudere weer brengt ook voor mij wat meer werk met zich mee. Aangezien mijn pony elke dag minstens één keer lekker gaat rollen en hiervoor het modderigste plekje van de wei uitzoekt, is het moeilijk om haar wit te houden. Nu ja, echt wit, dat heb ik eigenlijk al opgegeven…

544185_10201844155678679_1596022272_n

En zo zijn we al weer een jaar verder! Er is heel wat gebeurd op een jaar tijd, maar met Schimmeltje gaat alles goed. Ondanks het feit dat ze een oude pony is met artrose in haar benen, loopt ze nog steeds vrolijk rond en doet ze niets liever dan spelen en knuffelen!

1475786_10201844155958686_1633580610_n

Dit weekend gaan we dus op bezoek en dan lekker verwennen! Want ook voor haar komt de sint met lekkers!
Geen chocolade en mandarijntjes, maar wel appels en nicnacjes!!

Groetjes,
Isabelle

1 December

Dit is al mijn 50ste post op mijn blog!
Nu ben ik best wel trots op mezelf!

*

Vandaag de laatste dag van mijn weekendje thuis.

Mijn lieve pony had ik al een hele week moeten missen. Dus het was absoluut tijd voor een bezoekje!!

dec3
Ik dacht nu toch echt dat ik vorige week nog een witte pony had?!
Tijd om haar te borstelen dus! Zij wou natuurlijk eerst nog wat rondlopen en spelen.

dec5

Maar na een paar keer iets te hard door de bocht te gaan en hierdoor uit te schuiven, geeft ze het op. Ze heeft haar pijn gedaan. Het manken was ervoor bijna niet meer te zien. Maar nu weer erger. Als ik dat nu zou kunnen uitleggen aan haar dat ze wat voorzichtiger zou moeten doen…

Mijn poging om haar weer wat witter te krijgen was grotendeels tevergeefs…

dec4

De plek bovenop haar poep was nog niet helemaal droog.
En dus kreeg ik het ook niet schoon.
Vanaf nu heb ik dus een pony met vlekken. Ze is niet vuil, dat is gewoon zo!

Terwijl ik Schimmel probeerde te fatsoeneren, heeft mijn vriend de stal uitgemest.
Hij is echt zo lief!
Schimmel was natuurlijk heel blij met al dat stro! Ze is het enige paard dat ik ken die haar hooi laat liggen om stro te kunnen eten.

dec6

Eens thuis maakten we het gezellig. Eerst nam ik een lekker warm bad, wat toch even de pijn wat verzacht. Daarna staken we de kaarsjes aan.

dec1

Er kwam nog een vriendin langs die uiteindelijk langer bleef dan verwacht. Zo gaat dat, als vriendinnen eens beginnen te babbelen, verliezen ze de tijd uit het oog…

Dus ik had echt geen zin meer om nog te koken!
Waar ik wel zin in had was pizza. Mmmmm…

dec2

En hij was heerlijk.

Nu nog genieten van de avond samen. Want morgen moet ik weer naar het ziekenhuis. Dat alleen zijn daar in de avond en het alleen moeten slapen. Ik heb het er echt moeilijk mee. Ik krijg veel bezoek en dat is wel fijn. Maar ik mis mijn vriend echt erg. Hij kan pas na zijn werk langskomen en met het verkeer is hij er soms pas na 19u en om 20u moet hij alweer weg…

Ik hoop dat ik niet weer een hele week moet blijven en dat ik deze week wel een duidelijk antwoord en een duidelijk plan voor de toekomst krijg!

Maar nu wil ik nog even dit delen, het vreemdste prentje dat ik vandaag zag.

dec7

Serieus, dit slaat toch nergens op!

Nu nog mijn spullen gaan pakken voor weer naar het ziekenhuis te gaan. En nu best wel rekenen op een verblijf van een week.
Dit had ik vorige week niet gedaan en mijn vriend heeft nog een hele hoop dingen moeten meenemen…

Groetjes,
Isabelle

De 3e afspanning op 1 jaar tijd…

Vandaag zijn we de nieuwe afspanning gaan zetten in de wei!
In mijn vorige post kon je lezen hoe mijn lieve pony op ontdekking ging…
Dus we hadden een nieuwe afspanning nodig.
Alweer.

Ik had meer foto’s gemaakt, maar die staan op mijn fototoestel.
En aangezien ik een beetje dom ben geweest en geen geheugenkaart in mijn fototoestel heb gestoken, kan ik de foto’s niet op mijn laptop krijgen, want ik ben dat kabeltje al heel erg lang geleden kwijtgeraakt… Oeps…

Dus hier enkele foto’s van mijn gsm!

image

Mijn vriend en mijn opa, hard aan het werk.
image

En dan de pony gaan zoeken. Ze is dat witte vlekje in de verte.
Hier zijn we al meer dan halfweg de wei in. En de wei stopt aan de bomen achteraan.
image

image

Hierboven waren ze nog vrienden, hieronder staat Schimmel er al beteuterd bij…
image

Schimmeltje begint nu echt te beseffen wat er aan het gebeuren is…
image

image

Teleurstelling alom!!
image

image

Boos!!
image

Later hebben we het bijgelegd. Met wat wortels als omkopingsmateriaal… En dan wat knuffels.
Nu hopen dat mevrouw alles heel laat!!

De ontstekingsremmers hebben wel duidelijk effect. Het manken is al veel minder geworden! Ze heeft dan ook een mooi showtje gegeven door enkele keren op en af te galopperen. Toch maar laten zien wat ze allemaal kan he!

En na al het harde werk, had mijn oma koffie en taart klaarstaan!!
image

Groetjes,
Isabelle

Op ontdekkingstocht, opnieuw

Gisterenochtend kreeg ik telefoon van mijn opa.
Mijn hart stond even stil. Waarom belt die zo vroeg?
Ik was dus vreselijk bang dat er is mis was met Schimmeltje.

Ik nam op en het eerste wat hij zei was: “Uwe pony he!!”
*slik*
“Ze is weer uitgebroken he!”
*zucht*

De wei bij mijn opa en oma is heel erg groot, dus Schimmel staat maar op een stuk van die wei, dat stuk hebben we afgespannen.
Maar aangezien ons Mieltje alles op haar wei kort heeft gegeten en dat nu in de herfst niet meer groeit en enkel in modder verandert, is het gras inderdaad groener aan de andere kant.
Het andere stuk van de wei is redelijk verwilderd. Het is ook parkgebied en er zijn 2 vijvers in gegraven door Natuurpunt. Een van de vijvers ligt er al jaren. De andere is er pas sinds september bijgekomen, waardoor het er daar nu ook redelijk modderig is… Ook staat het daar achteraan in de wei vol met “waardevolle grassen”, wat dat ook moge zijn… Maar het is daar vooral verwilderd!
Het is niet de eerste keer dat mijn pony de andere kant van de wei gaat ontdekken. Ze was al eens ontsnapt, waarna ik en mijn vriend een hele dag in de miezerende regen aan een nieuwe afspanning zijn bezig geweest. Ik denk dat deze ons Schimmeltje enkele maanden heeft tegengehouden. Als het al zo lang was…

Dit zijn enkele foto’s van haar vorige ontdekkingstocht. Volgens mijn computer was het in september…
CIMG3043

CIMG3047

CIMG3065
Kleine pony in een heel grote wei…
CIMG3078
De nieuwe afspanning, nu met dubbele draad en houten palen.
CIMG3082
Die uiteindelijk toch niet goed genoeg was, hoofd naar beneden, onder de laagste draad en trekken, trekken, trekken, tot ze eronder door ging!! Met dit mooie beeld als resultaat. Schimmel die daar schuldbewust staat en mijn vriend die heel erg boos was… Het stukje afspanning dat daar op de grond ligt was een overschotje van een ander stuk afspanning. Maar dit konden we niet gebruiken omdat het te kort was (we hadden zo’n 50m nodig) en bijkopen was niet meteen een optie, want dit soort afspanning is heel erg duur!
CIMG3086
Dus hebben we extra afspanning gekocht, die groene draad die je hier bijna niet ziet. Die blauwe stokjes waren even een noodoplossing, en hebben we de dag erna weggehaald.
Schimmel snapt niet goed wat er nu net gebeurd is…
CIMG3095
Wat hebben jullie nu gedaan??!
CIMG3099

CIMG3097
Een boze pony was het resultaat en ik was ook weer een 150 euro armer.
150 euro slecht besteed blijkbaar aangezien het niet genoeg was om mijn pony binnen te houden…
Hoewel. slecht besteed is niet echt juist. Niets is echt weggesmeten, de houten palen gebruiken we opnieuw en de draad kan opzijgezet worden totdat we die ooit nog eens nodig hebben, haha.
CIMG3101

Maar nu heeft ze dus die hele afspanning afgebroken. De draad helemaal losgetrokken en zelfs de palen uit de grond getrokken. De houten palen die we met wat snelbeton hadden vastgezet.

Mijn opa vroeg me of het kon zijn dat ze zo hevig was door die ontstekingsremmers. Normaal niet natuurlijk, maar als ze minder pijn heeft, kan dat er wel voor zorgen dat ze wat meer ronddartelt natuurlijk. Maar mijn pony gebruikt die herwonnen bewegingsvrijheid niet om mooi door de wei te galopperen. Nee! Zij wil er de wereld mee gaan ontdekken!
Nu zou je kunnen zeggen, laat dat beestje toch gewoon lopen, dat kan toch geen kwaad? Maar het is gewoon niet goed voor 1 pony om op zo’n groot stuk weide te staan. Want het andere stuk van de wei is bijna 3 keer zo groot als het stuk waar ze nu op stond en dat is gewoon teveel.
Ook zou je haar dan niet meer kunnen zien lopen, behalve als je zelf helemaal tot achter in de wei loopt.
En langs de achterkant van de wei ligt de parking van een lagere school. En ik vind het op zich niet erg dat er kinderen aan mijn pony komen, helemaal niet. Maar ik heb er wel problemen mee als ze haar vanalles gaan geven van snoep en koekjes. En ook wordt er superveel vuil in de wei gegooid daar! Niet echt optimaal.
Nee, ik heb liever dat ze wat dichterbij en in het zicht staat…

Dus straks gaan we richting pony om de nieuwe afspanning te zetten, die mijn oude en versleten pony weer binnen kan houden!
Gelukkig geven ze droog weer vandaag!

Groetjes,
Isabelle