Meneer Mister

1977152_10202533754798226_673257135_n

Mister

Gisteren ging ik weer paardrijden.
Het was nu de tweede keer dat ik ging en ik heb nu minder lang erop gezeten dan de eerste keer. Vorige week kon ik nog wel zeggen “dat de pijn wel meeviel”, maar eigenlijk was dat niet zo. De 2 dagen na het paardrijden had ik echt wel veel pijn en nam ik dus ook redelijk wat pijnstillers, ook beet ik zo hard op mijn tanden dat het me verbaast dat ze niet kapot zijn, gewoon omdat ik niet wou laten zien dat ik pijn had. Ik wou het niet toegeven aan mezelf of anderen. Waarom niet? Omdat ik het 1. gewoon helemaal niet wil! en 2. omdat ik wil blijven rijden, ik wil niet terug stoppen en ik was bang dat mensen (kiné, vriend, mama, …) gingen zeggen dat het gewoon nog te vroeg was.
Maar ondertussen heb ik het wel aan mezelf kunnen toegeven, dat het teveel was en dat zoveel nalast helemaal niet ok of normaal was.
Deze keer had ik dus beslist van er een kwartier op te zitten en er dan af te komen no matter what (want vorige week reed ik blijkbaar een dikke 20 minuten zonder dat ik het doorhad, oeps). Als ik meer pijn begon te krijgen, zou ik ook sneller stoppen. Ik moet leren om eerlijker en strenger te zijn tegenover mezelf. Als ik pijn heb, moet ik het toegeven en rust nemen, punt. Dit is moeilijk voor mij, want ja vroeger… Maar vandaag luisterde ik wel naar mezelf en stapte ik na een kwartier netjes af (ook al was dit echt veel te snel al naar mijn zin).
De spierpijn heeft nu ondertussen wel de kop opgestoken, maar het lijkt me toch wat minder dan de vorige keer. Ook heb ik altijd de tweede dag pas het meeste pijn, dus het is nog even afwachten hoe het verder gaat. Straks kruip ik lekker in een warm bad en voor de rest van de dag doe ik het kalm aan.

Ik wil wel nog even wat meer uitleg geven over Mister
(want deze meneer heeft een menerennaam)
Mister is een ruin van (binnenkort) 19 jaar oud. Hij is redelijk groot zegt iedereen, 1m65 ofzo schat ik, maar ik vind hem normale-paarden-grootte-misschien-ietsje-groter. Hij is bruin (jahaaa, hadden jullie sowieso nog niet opgemerkt) en heeft een hoofdje dat gemaakt is om op de foto te staan!
Vroeger reed de eigenaresse dus zelf met Mister, ze reed endurance (lange afstanden) en ik denk ook cross. Enkele jaren geleden kreeg ze dan problemen met haar rug en ondertussen is ze ook geopereerd. Sinds toen kon ze ook niet meer met Mister rijden, er is wel een paar keer iemand geweest om hem te rijden, maar die hadden blijkbaar allemaal bang ofzoiets (waaaaaat?) en die bleven dus niet rijden.

Mister had dus geen bezigheid meer en was op zoek naar een ruiter en ik had geen bezigheid en was op zoek naar een paard.
Anyways (ja, die s staat er met opzet, vraag me niet waarom ik dat doe, want dat weet ik zelf eigenlijk stiekem niet) het heeft gematcht, want ik vind hem echt superlief. De eerste keer heeft hij wel een bokkesprong gemaakt (hij houdt niet van madammen met een fluo-jas), maar voor de rest is hij echt superbraaf.
Nadat ik de eerste keer gereden had, vroeg ik de eigenaresse hoelang hij nu niet meer gereden was (ik dacht aan enkele weken ofzo) en ze antwoordde doodleuk: “Ja, hij staat al 2 jaar stil!”, *slik*, was ik even blij dat ze dit zei nadat ik gereden had en niet ervoor, anders was ik toch best wel nerveus geweest!
Ik ben blij dat ik een leuk paardje heb gevonden waarmee ik een beetje kan rondslenteren op de wei! En ergens ben ik ook blij dat het geen dressuurpaard is, anders was ik toch meteen weer bezig met “mooi” te rijden. Dit probeerde ik trouwens de eerste keer ook met Mister, maar die snapte er niks van, haha. Dus nu kan ik dat “mooi” rijden uit mijn hoofd zetten en gewoon genieten van het paardrijden.
Ik hoop tegen de zomer al genoeg vooruitgang geboekt te hebben om buiten te gaan wandelen (en een ienie mienie beetje te crossen) met hem!

Maar dat zal nog even bij dromen blijven, want eigenlijk ben ik al best gelukkig met wat ik nu kan. Na maanden niet te rijden, is dit al meer dan voldoende voor mij. Gisteren heb ik bijvoorbeeld vanalles tegen Mister verteld, doe ik bij Schimmeltje ook altijd, heel erg gezellig, we missen nog net ons kopje thee!

Op het paard

image

image

Ik heb vanmiddag voor het eerst in maanden nog eens op een paard gezeten. (Let niet op mijn vreselijke houding, want die lijkt op niks…)
Ik was dolgelukkig en heb een kwartiertje rondgestapt. Het paard had zelf misschien liever wat meer gedaan, maar daar werken we dan vanaf nu samen naartoe. Van het moment dat ik wat meer kracht heb kunnen we wat meer doen en een drafje erbij doen. Ik ben echt zo blij van het nog eens gedaan te hebben!! Het gevoel van op een paard te zitten is voor mij één van de beste dingen die er is!

image

Dagboek #6

Vorige week deed ik niet echt iets speciaals. Tot op het einde van de week, want dan was het Valentijn natuurlijk. Hier is een overzicht van mijn week! Ik ging weer 2 keer naar de kiné. We bouwden weer wat … Lees verder

Even opladen

image

Ik bracht een bezoekje aan mijn lieve pony en dat heeft me echt deugd gedaan. Ik kan er zo van genieten, gewoon bij haar zijn, knuffelen, kijken, borstelen. Ik ben er lichamelijk doodop van, maar mijn hoofd/geest heeft weer wat energie opgedaan.

image

image

Waar halen jullie energie uit?

Mieltje, the fluffy unicorn

Ik ging deze week langs bij mijn lieve Mieltje. Het plan was om eindelijk eens foto’s van haar te nemen met mijn nieuwe camera. Ik heb dat ook gedaan, maar zijzelf was niet zo geïnteresseerd. En door de vreselijke modder moest ik ook nog eens zorgen dat ik niet uitschoof. Toch zaten er enkele hele lieve foto’s bij, die ik echt wel met jullie wil delen. En don’t judge, ik weet dat ik nog niet zo een fototalent ben, maar we proberen en we oefenen he. Alle fotografietips zijn welkom!!

Op de eerste foto zie je al meteen de modderpoel aan haar stal, is meteen ook het ergste stuk van de hele wei. Maar als het weer zo slecht blijft, gaat er binnen 2 weken geen sprietje gras meer staan op de wei…
Klik op de foto’s als je ze groter wil zien.

dsc_0324

dsc_0337

dsc_0328

dsc_0435

dsc_0360

dsc_0386

Die laatste is echt mislukt, maar zo typisch Schimmel. Als ik dan aan de deur sta, duwt zij die altijd open met haar bovenlip. Ik denk dat haar lippen sterker zijn dan mijn armen…

dsc_0364

En dit vind ik de mooiste, zo typisch Schimmel. Ik hou zoveel van haar…
Toen ik deze foto op mijn facebook zette kreeg ik veel verliefde reacties van mensen die haar kenden uit de manege. Ook werd dit filmpje erbij gezwierd:

Voel je vrij om het filmpje enkele keren achter elkaar af te spelen. Dat deed ik gewoon ook!

Isabelle

Het is bijna gedaan. 2013.

Nog 2 dagen en het jaar is voorbij. Overal zie ik jaaroverzichtjes voorbijkomen en ik moet zeggen dat ik ze heel fijn vind om te lezen! Het valt me op dat veel mensen 2013 beschrijven als een slecht jaar.

Vorig jaar (in 2012 dus) kondigden 4 bevriende koppels aan dat ze gingen trouwen (ja, 4!! En zij kennen elkaar ook allemaal. En dit werd allemaal aangekondigd binnen een maand ofzo…). 3 van die koppels wachten tot de zomer van 2014 om hun ja-woord te geven. Ze hadden daar natuurlijk een uitleg voor, maar tegelijkertijd zeiden ze ook dat ze niet wilden trouwen in 2013. Want ja, 2013… Wie weet bracht het ongeluk. Ik heb daar toen mee gelachen en vond het allemaal zever.

En nu zit ik hier en moet ik zeggen dat dit jaar echt een k*tjaar was.
Maar eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat een aantal dingen al begonnen in 2012…

Eind november 2012 begon ik last te krijgen van mijn buik. En met last bedoel ik dat ik gewoon vaker naar het toilet ging als normaal, maar echt pijn had ik nog niet.
Begin december 2012 zakte ik door mijn knie. Voor een keer ging ik meteen naar de dokter die zei dat het “gewoon een ontstekingske was”. 3 weken later werd me dan gezegd dat mijn meniscussen en patellapees gescheurd waren.
Ondertussen kreeg ik ook meer last van mijn buik, maar dat stak ik dan maar op de ontstekingsremmers.

En dan begon 2013…

Op 2 januari werd ik geopereerd aan mijn knie. Het jaar was goed begonnen!

Eind februari bracht mijn vriend me naar spoed omdat ik zoveel buikpijn had en niet meer at. Daar stuurden ze me na 12 uur weer naar huis. Ze zouden me nog wel bellen om een afspraak te maken voor een coloscopie.

Op 8 maart 2013 kreeg ik de diagnose Crohn. En ik moet zeggen, mijn wereld stortte eventjes in. Veel mensen weten niet wat Crohn juist is. Maar ik kan zeggen dat het veel meer is dan gewoon wat buikpijn! Nu zijn er wel verschillende gradaties in, mensen die er bijna geen last van hebben tot mensen die constant ontstekingen hebben en bijna geen darmen meer overhouden na alle operaties… Ik hoopte toen dat ik bij de eerste groep hoorde. Ondertussen weet ik dat dat niet zo is. Maar tot de laatste groep hoor ik normaal ook niet (hoewel je natuurlijk nooit zeker weet hoe de ziekte evolueert).
In maart had ik 2 keer een coloscopie op een dikke week tijd. En ja, dat onderzoek is zo erg als het klinkt.

In april kreeg ik voor het eerst Remicade. En ik was er echt blij mee. Of ja, blij is niet het juiste woord. Zo bij als je kan zijn wanneer je zware medicatie krijgt omdat je ziekte toch zo erg is…

In mei gingen ik en mijn vriend op vakantie. We konden goedkoop een mooi huisje huren in Zuid-Frankrijk. Op de foto’s zag het er idyllisch uit. Maar na een rit van 12 uur, waarvan 5 uur in de gietende regen, kwamen we aan in een dorpje dat onder water stond. Gelukkig stond ons huisje op een berg. Maar binnen was het ijskoud, vuil en er kwam toch water binnen. 3 dagen later vertrokken we weer uit pure miserie. Ik had ondertussen ook al zoveel gewrichtspijn en daar in de kou gaan zitten zou ook niet helpen. Gelukkig kregen we al ons geld terug.
En dus beslisten we om voor 3 dagen naar Londen te gaan. En wat was dat fantastisch!! Echt, ik heb er met volle teugen genoten. Ook veel pijn gehad, maar dat was het wel waard!
CIMG1721

Op 28 juni (mijn verjaardag) werd ik ontslagen op mijn werk. Het stond natuurlijk niet op mijn ontslag brief, maar ze zeiden me wel zelf dat het was omdat ik ziek was. In de maanden hiervoor waren ze echt vreselijk gemeen en onbeleefd op mijn werk. Zowel collega’s als directie. De directie heeft eigenlijk gewoon al die tijd geprobeerd om mij zover te krijgen dat ik zelf ontslag zou nemen, want “dat zou toch beter zijn voor iedereen”.
Maar die dag zelf wist ik dat nog niet en ik vierde dus mijn verjaardag en genoot ervan. Die dag vierde ik samen met mijn vriend, mama, zus, broer en zijn vriendin.
verjaardga

In juli werd ik weer opgenomen op spoed. Heel veel buikpijn, uiteindelijk bleef ik daar 2 dagen en dan mocht ik weer naar huis.
Op 20 juli vierde ik dan ook nog mijn verjaardag met vrienden. Het was supergezellig. Maar ik moest al snel in de zetel gaan liggen omdat ik teveel pijn had. Ik ben uiteindelijk ook gewoon in mijn bed gekropen toen iedereen er nog was…
CIMG2343
We deden barbecue met hamburgers en iedereen zat samengepropt op ons kleine terrasje!
CIMG2339
Ondertussen waren ook de wedstrijden weer begonnen. Ik reed al een tijdje niet meer omdat ik teveel pijn had, dus nu rijdt er iemand anders met Darco. Met pijn in het hart ging ik toch naar een wedstrijd kijken. Maar ik was echt belachelijk jaloers… Ik heb wel eventjes gereden en ik was dolgelukkig!

Mijn vriend verraste me in augustus door me een dagje mee te nemen naar zee. Ik was zo blij. En we hebben echt genoten!
CIMG2587

Begin september werd mijn Remicade gestopt. Ik had zoveel pijn over mijn hele lichaam dat zelfs de huishoudelijke taken me teveel werden. De Remicade werd gestopt omdat sommige mensen hiervan reuma ontwikkelen. Die reuma gaat dan weg als je stopt met de medicatie.

Op 21 september stopte ik met roken. En ik heb geen sigaret meer aangeraakt sinds toen!
CIMG3007

In oktober was de pijn alleen maar erger, ook kreeg ik terug last van mijn buik, dus de medicatie werd weer opgestart.
Ook ging ik met mijn mama een weekend naar de zee. Mijn oma was daar in een hersteloord en zo konden we haar gemakkelijk bezoeken. Ik raapte een pot vol schelpen en genoot van de zonsondergang.
CIMG0005

CIMG3132

CIMG3133

Op halloween verjaarde mijn vriend. Ik ben een hele maand op mijn gemakje bezig geweest aan de voorbereidingen. En het feestje was geslaagd. We kregen veel complimenten over de versiering en ik won de prijs voor het beste kostuum!

q

In november startten de dokters met een kuur cortisone voor mijn gewrichten en redomex om te slapen. De redomex hielp een beetje. Maar het resultaat van beide was vooral dat ik op heel korte tijd veel bijkwam! Beiden zijn dus alweer snel gestopt.

Van 25 november tot 5 december werd ik opgenomen op Reumatologie. Die 2 weken ziekenhuis hebben als resultaat dat er nu een opbouwplan is bij de kiné.
pony1

Met sinterklaas vierden we dat mijn lieve pony al een jaar van mij is!!
000
En ik kreeg een konijntje, onze Baptist!
CIMG4914

18 december waren ik en mijn vriend 4 jaar samen! En dat hebben we gevierd met een etentje thuis en later nog een etentje in ons favoriete restaurant!

En dan was het alweer Kerstmis dat we fijn vierden met familie.
Ik heb genoten van de feestdagen, met ben achteraf wel 2 dagen niet uit de zetel geraakt van de pijn…
18-12-1

En nu is het jaar alweer bijna om!
Het is snel gegaan en dat ik maar goed ook. Er waren fijne momenten dit jaar, maar het waren er te weinig. Het hele jaar is overschaduwd geweest door steeds erger wordende pijn. Elk fijn moment had pijn op de achtergrond.
Dus het mag gedaan zijn, 2013. Het was geen goed jaar.
En ok, ik weet ook wel dat ik op 1 januari nog steeds pijn ga hebben. Maar ik hoop dat 2014 het jaar wordt waarin ik minder en minder pijn zal gaan hebben en terug meer en meer kan gaan doen!t

Ik vind het precies wel leuker om een jaaroverzicht te lezen dan om het zelf te schrijven. Maar dat kan ook zijn omdat ik nu gewoon nog maar eens gemerkt heb hoe slecht ik me dit jaar heb gevoeld… Maar ik heb geprobeerd om daar niet teveel over uit te wijden. Als je meer wil weten over mijn gezondheid, dat vind je in de categorie Crohn. Een uitgebreider dagboek vind je in de catagorie Mijn Dagboek.

Groetjes,
Isabelle

Onze Baptist!

Follow my blog with Bloglovin!
Nu ook op Bloglovin!
*

Ik wil jullie even laten weten dat onze Baptist (ja, we vonden een naam!) zich ondertussen helemaal thuis voelt!

CIMG4670Zijn hooi balletje vindt hij geweldig om mee te spelen!

CIMG4666Zo lief dat pluisstaartje!!

CIMG4621Klaar om op ontdekking te gaan!

CIMG4734Er ligt iets donzig onder de boom…

CIMG4737

CIMG4738

CIMG4754Ja, daar ligt hij goed!!

CIMG4752

Hij loopt hier dus vrij rond enkele uurtjes per dag en hij vindt dat helemaal geweldig!
Het is een heel gehuppel en gespring en gegraaf. En hier en daar ook wat geknabbel. De zelfgemaakte versiering van zoutdeeg vindt hij heel erg lekker… Maar ook kabels en het tapijt vindt hij niet slecht.

Ook nu is hij weer aan het rondhuppelen. Of liever aan het rondcrossen en rare sprongen aan het maken. Met heel wat geschuif en gekrabbel erbij!
Geaaid worden vindt hij helemaal niet erg. Opgepakt worden is nog wat minder, maar het is al beter dan de eerste dag. Ik heb al een aantal krabben op mijn handen en armen van het gespartel… Maar ik denk dat ik nu de goede manier heb gevonden om hem te pakken, want daarnet lag hij te doezelen in mijn armen.

Groetjes,
Isabelle

Een donzig cadeautje

Wij hebben er een nieuw vriendje bij!!

Hij was ons zo lief en schattig aan het aankijken in de winkel…
Ik kon hem niet laten zitten!

Dus ik kreeg een vroeg cadeautje voor ons 4 jaar samenzijn (de 18e)!!

CIMG4616

CIMG4619

CIMG4621

Hij is nog wel steeds naamloos, dus we zullen onze hersens nog even moeten pijnigen voor een leuke naam!!

Groetjes,
Isabelle

Het mooiste sinterklaascadeau ooit!

Vorig jaar kreeg ik voor mijn Sinterklaas het mooiste cadeautje ooit!
Ik kreeg Schimmeltje.
Ik denk niet dat ik al vaak gelukkiger ben geweest in mijn leven dan op de dag dat ik haar kreeg. Ik weet dat dat wat overdreven klinkt, maar ik droomde er al van mijn 7 jaar van dat ze mijn pony zou zijn. En vorig jaar, 15 jaar (en 5 maanden om precies te zijn) nadat ik haar voor het eerst zag, komt die droom eindelijk uit.
De manege waar ik leerde paardrijden en waar Schimmeltje stond werd verkocht en alle paarden en pony’s moesten weg. Toen ik het hoorde is mijn vriend met mij naar daar gereden, op zijn verjaardag. Ik had er op dat moment nog niet echt aan gedacht om haar zelf mee te nemen. Dus het was als een soort afscheid voor mij. En er vloeiden heel wat traantjes, ik was compleet over mijn toeren.
En dus besliste ik dat ik haar wou meenemen naar huis.

111

532227_4511842587257_1839196884_n

Er gingen heel wat telefoontjes over (naar Roel, de eigenaar en naar mijn grootouders, voor de wei en stal). Maar uiteindelijk kwam alles redelijk snel in orde.
Ik mocht Schimmeltje hebben.

486157_4511843427278_780675000_n

Ik kon niet wachten tot ik haar kon gaan halen, maar eerst moest ze een stal hebben natuurlijk. Dit was nog even een dilemma. Want je mag niet zomaar een stal zetten in een wei. Daar is blijkbaar een wetgeving rond.
Gelukkig staan er in de achtertuin van mijn oma en opa 2 gebouwtjes. Het ene was vroeger een garage, maar is in mijn herinnering alleen maar gebruikt voor het hout te zetten en nog wat werkgerief. Het andere stond eigenlijk gewoon vol met rommel en werd “het kiekenkot” genoemd. Ook toen ik er woonde, is dat altijd het kiekenkot geweest. Ondanks het feit dat ik er nooit kippen in heb weten staan…
Dus dat was de oplossing, het kiekenkot werd leeggemaakt en omgebouwd tot een stal. Waar nu de stalpoort zit, was vroeger een raam. Dit is eruit gehaald en dan is het gat groter gemaakt om er een poortje in te zetten.

En dan was het moment eindelijk aangebroken dat ik haar kon gaan halen. Ik was tussendoor nog naar haar gaan kijken. Maar de dag dat ik haar ging halen, schrok ik. Ze zag er verschrikkelijk uit. Heel erg mager en vuil en ze mankte verschrikkelijk hard (even erg als ik aangezien ik met een knie rondliep met 2 gescheurde meniscussen en een gescheurde patellapees zonder het zelf te weten).
Maar ze gedroeg zich voorbeeldig en liep zonder problemen de van op. Daar viel ze meteen aan op het stro dat erin lag.
Roel stond erbij om afscheid te nemen. Het was duidelijk dat hij het er moeilijk mee had. Schimmel was een van de pony’s die het langst in de manege stond en ze was nu de eerste die wegging.
Het was tijd om te vertrekken. Van het moment dat de van begon te rijden was Schimmel er toch niet meer zo gerust op. En ja, een kleine pony in een grote van kan veel bewegen. Maar we raakten heelhuids in Boutersem. Het uitladen ging wat moeilijker. Om uit de van te komen moest ze achteruit en bergaf. Dit was niet zo vanzelfsprekend. Ze zakte de hele tijd door haar achterbenen en was echt aan het beven. Ze wist duidelijk niet wat er allemaal aan het gebeuren was. Maar we kregen haar uit de van en in de stal. Daar kalmeerde ze al snel en ze begon te eten.

Enkele dagen later mocht ze voor het eerst op de wei.

154995_4626513253952_1575473382_n

230363_4626528934344_1356565404_n

Op de bovenste foto kan je zien dat ze erg mager is. De veearts kwam ook langs die eerste dagen. Ze had bloedwormen, schimmel en luizen. De schimmel was het minst erg, het ziet er vooral slecht uit omdat ze haar verliezen en er wat kale plekjes door krijgen, maar echt heel veel last hebben ze er niet van. De luizen en vooral de bloedwormen waren een groter probleem. Aan bloedwormen kan een paard doodgaan als je er niet snel genoeg bij bent. Dus het was wel schrikken toen ik hoorde dat ze dit had. Ze kreeg er een spuitje voor. Maar van dit spuitje kon ze ook heel erg ziek worden. Gelukkig heb ik een heel erg sterke pony en reageerde ze er helemaal niet slecht op. De luizen waren ook niet goed omdat ze al zo ziek was en deze ook bloed zuigen. En ja, van een zwakke pony, moet je geen bloed gaan afpakken. Ook had ze er zoveel jeuk door, ze schuurde en schuurde, tot ze geen haar meer had staan waar het jeukte en ze zelfs wondjes kreeg. Dus hebben we onze lieve schat in het midden van de winter 2 keer moeten wassen om de luizen weg te krijgen. De schimmel moest wachten totdat het weer iets warmer werd. Ik wou het niet riskeren om haar nog eens in de kou helemaal nat te gaan maken… Ze zag er wel iets minder goed uit, want ze kreeg enkele kale plekjes, maar ze had er niet al te veel last van.

541654_10200091925474019_389871550_n

In de winter heb ik haar soms binnengehouden, vooral als er zoveel sneeuw lag. Haar weerstand was niet zo hoog en ik wou niet dat ze ziek werd. Vooral omdat ze in de manege ook altijd binnen stond, was het niet het beste plan om haar nu plots de hele tijd buiten te zetten. Overdag kon ze soms op de wei, maar ’s nachts kwam ze altijd binnen.
Zij vond het zelf niet erg om in de sneeuw buiten te lopen. Ze ging dan lekker in de sneeuw gaan rollen.

Maar dan werd het eindelijk stilletjes aan beter weer en Schimmel kon elke dag de weide op. Ook konden we eindelijk haar schimmel behandelen. Dus ze werd weer gewassen, 3 keer op een week tijd om precies te zijn. Zelf vond ze dit natuurlijk niet zo fijn meer na de eerste keer.
Maar het feit dat ze lekker op de wei kon, vond ze fantastisch!

644573_10200483349659379_278609379_n

541482_10200483349859384_184636123_n

En dan begon ze haar winterhaar te verliezen. Eindelijk! Haar vacht had er verschrikkelijk uitgezien toen ik haar net had en dit was wel al wat beter, maar ze zag er nog steeds niet super uit. Maar met haar winterjasje eraf, zag haar vacht er meteen een pak beter uit. Maar nu zag je natuurlijk pas hoe magertjes ze echt was. We waren haar al een hele tijd aan het bijvoederen en ze was wel al aangekomen. Maar we hadden nog een lange weg te gaan…

969682_10200927433481197_1886779586_n

998713_10200927433401195_345491561_n

Flink eten was dus de boodschap!

1005423_10200927433961209_227892496_n

En langzaam maar zeker kwam ze bij!

970256_10200927438361319_2070571216_n

En dan werd het september en het was duidelijk dat ze de laatste maanden een pak sterker was geworden!
De gekkigheid begon bij haar en de eerste ontsnapping was een feit. Gelukkig was het een ontsnapping naar het andere stuk van de wei en kon ze niet weg.

943339_10201361203525177_1769230402_n

Ja, als je dat hoge gras daar ziet, ik kon haar eigenlijk geen ongelijk geven. Maar hoe goed al dat gras er ook uitziet voor een pony, ze kunnen zich er echt ziek aan eten. Dus nieuwe afspanning gezet en heel wat gevloek later stond Schimmel terug waar ze hoorde te staan!

CIMG3466

Bezoekje van een vriend, die ervoor zorgt dat Schimmel haar hoeven er weer perfect uitzien!

CIMG3484

CIMG3489

En nu nog even genieten van die laatste zomerdagen…

1176231_10201325265506749_1507184571_n

1011652_10201325265546750_389468263_n

En dan werd het al weer koud en mijn lieve pony onderging weer een transformatie. Ze ziet er zo anders uit in zomer en in winter. Wat een extra dikke pels al niet kan doen!! Op 2 weken tijd is ze een andere pony! Weer helemaal lekker donzig.

1468791_10201777684096931_1597445736_n

Mijn opa en oma zijn ondertussen ook al helemaal verliefd.

CIMG3657

En het natte en koudere weer brengt ook voor mij wat meer werk met zich mee. Aangezien mijn pony elke dag minstens één keer lekker gaat rollen en hiervoor het modderigste plekje van de wei uitzoekt, is het moeilijk om haar wit te houden. Nu ja, echt wit, dat heb ik eigenlijk al opgegeven…

544185_10201844155678679_1596022272_n

En zo zijn we al weer een jaar verder! Er is heel wat gebeurd op een jaar tijd, maar met Schimmeltje gaat alles goed. Ondanks het feit dat ze een oude pony is met artrose in haar benen, loopt ze nog steeds vrolijk rond en doet ze niets liever dan spelen en knuffelen!

1475786_10201844155958686_1633580610_n

Dit weekend gaan we dus op bezoek en dan lekker verwennen! Want ook voor haar komt de sint met lekkers!
Geen chocolade en mandarijntjes, maar wel appels en nicnacjes!!

Groetjes,
Isabelle