Hoe de liefde begon

Deze woensdag, 18 december, waren ik en mijn vriend 4 jaar samen.
4 jaar!
Het klinkt al zo lang, maar voelt nog echt niet zo lang. In oktober besefte ik ook al dat we al 2 jaar samenwoonden. Ook al zo lang. De tijd gaat zo snel voorbij. In februari wonen we ook al weer 2 jaar in ons huidige appartement.
Als je mij voor onze eerste date had verteld dat wij nu nog steeds een koppel zouden zijn, had ik je vol ongeloof aangekeken. Want dit had ik nooit verwacht toen. Ik weet niet of ik al verteld heb hoe wij elkaar kennen?

b08191d09ac31c91ed1f84e56576f8ee
Toen ik 15 was, zag ik hem voor het eerst. Hij kwam werken in de manege waar ik paardreed. Achter de toog weliswaar, want van paarden kende hij niks. Ik was toen echt heel vaak in de manege. De hele woensdagnamiddag en dan het hele weekend. Dus ik zat ook regelmatig aan de toog. En ja, ik werd verliefd. Maar hij was toen 21 en zag mij vooral nog als een kind/puber. Maar we kwamen op zich wel goed overeen en babbelden vaak met elkaar. Iedereen had het toen door dat ik verliefd was op hem, maar ik heb het natuurlijk altijd hardnekkig ontkend, haha!
Hij heeft daar toen ongeveer een half jaar gewerkt. En ik moest vooral altijd lachen met hoe weinig hij van paarden kende. Je moest eigenlijk vooraf inschrijven voor je les bij ons in de manege. Zo konden de paarden ook al verdeeld worden. Als je dan aankwam, kon je aan de toog gaan vragen met wie je mocht rijden. Maar soms waren ze nog niet verdeeld of kwam er toch nog iemand bij. En dan moest hij een paard uitzoeken. En hij zei altijd Trixie. En ja, Trixie was een haflinger dus niet heel groot of heel klein. Maar een kind van 7 kon je er toch niet gaan opzetten. En het was ook een sterk en koppig beestje, dat het liefst tegen het paardje voor haar plakte, dus beginners konden er ook niet mee rijden. Maar goed, dan was ik er meestal wel om te zeggen dat hij misschien beter een andere pony kon nemen. Ook heb ik doordat hij achter de toog stond heel vaak kunnen kiezen met zie ik reed (dat was ook een voordeel van vroeg en veel in de manege te zijn). Ik heb toen heel veel met Night Fever en Amanda gereden. Twee fantastische paarden. Maar ook nog een aantal keer met Winnetou, een pony waar ik anders eigenlijk bijna niet meer op reed. En voor de laatste keer met Schimmeltje (ze werd een beetje klein voor mij).
Maar dan na een half jaar stopte hij met werken in de manege. En hij was gewoon weg. En ik heb er niks meer van gehoord.
En dan begin 2009 stond zijn foto plots op mijn facebook bij “mensen die je misschien kent”. En ik ben gaan kijken en toen heb ik een berichtje gestuurd naar hem. Ik heb toen maanden moeten wachten op een antwoord en ik was het al bijna vergeten, maar ik kreeg toch antwoord! En dan hebben we gechat en gesmst en uiteindelijk in begin december afgesproken.
We hadden afgesproken in Leuven aan ’t Fonske (dat nu trouwens echt verloren staat op het nieuwe Foch Rector de Somerplein) en zijn eerst iets gaan drinken in de Blokhut. En we hebben gepraat en gepraat en gepraat. Geen van die awkward silences dus! En dan zijn we naar de Kerstmarkt gegaan. Waar we jenever dronken (waar ik duidelijk beter tegenkon dan hij, dank u Seven Oaks!) en Churros aten. Ok, hij kocht Churros en ik at ze op, haha. Hij verloor trouwens zijn handschoen door die Churros. Hij had die uitgedaan om te betalen en dan laten liggen, oeps!
Dan was het een week van smsjes sturen en chatten via facebook en dan spraken we al terug af. Deze keer eerst naar café Allee, waar hij mij een een schapensleutelhangertje gaf, waarmee hij echt wel punten scoorde, haha. En dan weer naar de Kerstmarkt. En dan was het tijd voor hem om zijn trein te halen. We liepen door de Tiensestraat omhoog en (voor wie Leuven kent) daar waar dat rond restaurant is (de Thai House), heb je een copycenter. Daar hebben we voor het eerst gekust. Hij was belachelijk nerveus en nam me mee opzij maar durfde mij niet kussen, dus dan heb ik dat maar gedaan, haha!
Dat was dus de 18e en enkele dagen later zagen we elkaar terug. Op 24 december is hij zelfs al mee Kerst komen vieren bij ons thuis, want mijn mama vond het erg dat hij alleen thuis moest zitten anders. Ik denk dat mijn mama ook niet echt doorhad dat wij echt maar net een koppel waren, want ze heeft wel10 keer gezegd dat hij wel kon blijven slapen. En dat ging zelfs voor mij veel te snel, haha!!
Maar ja, toen ik 15 was had ik hier alleen maar van kunnen dromen natuurlijk! Ik vond het trouwens ook fantastisch om iedereens gezicht te zien in de manege toen ze hoorden dat wij een koppel waren! Iedereen echt superverbaasd en met duzend vragen!

Maar nu zie ik hem eigenlijk helemaal niet meer als die ene jongen achter de toog in de manege. Nee, hij is gewoon Bart. Mijn Bart. En ik hou van hem.

Groetjes,
Isabelle

Advertenties

6 thoughts on “Hoe de liefde begon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s