“Ik heb pijn”

Vandaag kwam ik via een vriendin op een blog terecht, Lisanneleeft.
Meerbepaald op dit artikel.

Ik heb het meteen helemaal gelezen en besloot dat ik het wou delen op mijn blog!

Het gehele artikel moet je bij Lisanneleeft gaan lezen, maar deze passage wil ik wel even delen:

“Het is moeilijk. Het allermoeilijkste dat ik moet leren is om het kalm aan te doen en niet alles te willen doen. Daar vecht ik iedere dag tegen. Ik haat het buitengesloten te worden, thuis te moeten blijven terwijl ik weg zou willen gaan, dingen niet gedaan te kunnen krijgen omdat het niet gaat. Ik wilde dat mijn omgeving de frustratie voelde. Ik wilde dat ze begreep, dat alles wat iedereen doet zo gemakkelijk gaat, maar dat het voor mij honderd kleine taken zijn in één.”

Het artikel is geschreven door iemand met fibromyalgie, net zoals Lisanne ook heeft. En ik heb geen fibromyalgie, of daar hebben ze het in elk geval nog nooit over gehad, want uiteindelijk weten ze momenteel niet wat ik nu juist heb.
Ik heb pijn, continu, al een jaar lang, en steeds maar meer… Chronische pijn dus, net zoals bij fibromyalgie.
Ok, ik heb wel Crohn, waar ook gewrichtspijnen kunnen bij voorkomen, maar dan zou er ontsteking te vinden moeten zijn. En dat is nu net niet het geval bij mij.

Ze zijn al maanden aan het zeggen dat het waarschijnlijk door mijn Crohn kwam. Of nee, het komt door de medicatie, we zullen die stoppen. Het wordt erger zeg je? Je hebt al terug buikpijn na 1 maand zonder medicatie? Ok, dan geven we je terug je baxters Remicade. Het zal hoogstwaarschijnlijk wel door je Crohn komen. We gaan je een korte kuur cortisone geven in hoge dosis, dan gaat het binnen de 2 dagen veel beter zijn! Bijwerkingen? Nee, dat kan niet! En pijnstillers moet je niet nemen, die zijn heel slecht voor je buik, blijf daar maar vanaf! Je kan niet slapen van de pijn? Goh, neem dan een paracetamol ofzo…

En dan ben ik kwaad geworden. Heel kwaad. En ik begin te huilen als ik kwaad ben…
In ieder geval ben ik toch overtuigend overgekomen. De dokter wist niet meer waar kijken.
Wenend roepen dat “Je niet het gevoel hebt geloofd en geholpen te worden” doet het hem wel…
Maar dan plots was het ook niet meer hun ding, ja gewrichtspijn is eigenlijk meer iets voor Reumatologie, misschien moet je daar nog eens terug naartoe?

Dus terug naar Reumato en daar trok die dokter hele vreemde gezichten toen die mijn dossier doornam. Vele vragen gesteld, mij rare houdingen laten aannemen en uiteindelijk na nog wat fronsend kijken naar zijn computerscherm, meldde hij doodleuk dat die pijn niet door mijn Crohn kon komen. Dat was zelfs heel duidelijk voor hem. Er waren geen ontstekingen te zien, ook niets van terug te vinden in mijn bloed, geen warme of rode of gezwollen gewrichten. Meer pijn ’s avonds dan ’s ochtends. Dus hij kon die gewrichtspijnen niet linken aan Crohn of reuma of artrose. Dus 25 november een korte ziekenhuisopname volgepland met onderzoeken en kiné. En dan hopen dat ze me niet naar huis sturen zonder verklaring.
Misschien moet ik me dan nog maar eens boos maken. En mezelf vastketenen aan het bed ofzo.

Maar dus het artikel…
Haha, even een klein beetje afgeweken, maar soms moet je je frustratie er gewoon even uitgooien denk ik dan!
Het artikel heeft me echt geweldig aangegrepen (er zijn een paar tranen gevloeid)! Ik heb het er zo moeilijk mee, met dat gevoel van niet begrepen te worden!! Ik krijg het ook gewoon niet uitgelegd aan mensen hoe het voelt om, nu ja, mij te zijn…
En in dat verhaal werd het zo mooi omschreven, tastbaar en begrijpelijk!
Want het is ook echt zo, alles kost mij onnoemelijk veel meer energie dan vroeger. Dingen die voor iedereen normaal zijn, zijn voor mij een hele opgave. Ik heb altijd pijn. Als ik wegga om iets leuks te gaan doen, bijvoorbeeld naar een feestje of een etentje, dan lig ik de dag erna in de zetel te creperen van de pijn.
En dit is voor mij zo verschrikkelijk moeilijk om te aanvaarden! Ik kan op dit moment (want ik hoop van uit de grond van mijn hart dat dit tijdelijk is en beter gaat worden) niet normaal leven. Zelfs niet een beetje. Want zoals mijn mama beweert: “Als ons Isabelle zelfs niet meer gaat paardrijden, dan wilt dat zeggen dat ze echt, maar echt niet kan van de pijn.” En dat is ook een redelijk goede maatstaf voor mij, ik ben op een paard gekropen met gebroken neus, gekneusde ruggenwervels en een zwaar gekneusde heup (toen ik dat later op spoed vertelde, keek die arts mij aan alsof hij toch ook even wou onderzoeken of ik niet gek geworden was), maar ook een dikke week na de operatie waarbij ik afscheid nam van mijn appendix zat ik al terug op het paard (waarna mijn mama mijn wonde terug goed dicht moest plakken omdat die terug was beginnen bloeden en ik nu een wel erg lelijk litteken heb op mijn buik…).
Dus vroeger hield pijn mij niet meteen tegen. Maar als je elke dag, over je hele lichaam pijn hebt en verschrikkelijk moe bent, dan hou ja dat niet vol, vooral omdat alles wat ik doe zijn prijs heeft!

12

Dus aan iedereen die chronische pijn en/of vermoeidheid heeft door eender welke ziekte, maar ook aan de mensen die omgaan met die personen, lees het artikel…
En neem een kijkje op Lisanneleeft! Ik ben al een hele tijd bezig geweest met artikels te lezen op haar blog en ze verwoordt alles echt mooi en het is ook zo herkenbaar voor mij! Dus zeker een blog waar ik nog veel op ga lezen (want ze is al een hele tijd bezig met bloggen) en die ik ga blijven volgen!

Wat vind jij van het artikel?
Heb jij ook last van chronische pijn/vermoeidheid?
Of ken je iemand die er last van heeft?
Alle reacties zijn zeer welkom!

Groetjes,
Isabelle

Advertenties

9 thoughts on ““Ik heb pijn”

  1. Goed dat je hier een artikel over schrijft! Mijn beide ouders hebben fibromyalgie (hoe is het mogelijk haha) en slikken dagelijks veel medicijnen om met zo min mogelijk pijn te ‘leven’. Gelukkig werkt dit goed en kunnen ze genoeg dingen ondernemen. Je merkt alleen wel dat ze het niet altijd even makkelijk hebben en vaak moe zijn. Ik hoop dat ze voor jou gauw zullen uitvinden waar die pijn, naast Crohn, vandaan komt .. want dat vindt ik het allervervelendste, de oorzaak niet weten. Sterkte !

  2. Ik heb het artikel gelezen en ik zou het niet beter kunnen omschrijven.. Het doet pijn om het zo zwart op wit te zien staan, zelfs voor iemand zoals ik, die er al drie jaar lang mee sukkelt…

  3. Je moet zéker op je strepen staan als het over je gezondheid gaat. Wat ik al hoorde van fibro (bij een andere blogger die ik volg) doet me idd een beetje denken aan jouw klachten maar ik neem aan dat er nog andere aandoeningen bestaan met dezelfde symptomen. Ik duim alleszins dat het geen fibro is wat je hebt, maar iets dat je met een paar pilletjes kan oplossen en dat het een dag later weer verdwenen is! Dat hoop ik echt voor je. Laat die dokters maar eens flink zweten, dat ze alles tot op de bodem onderzoeken en vinden wat het is.

  4. Heel mooi verhaal en mooi verwoord. Ik ben ook sinds kort aan het bloggen en ik vind het nog steeds moeilijk om uit te drukken hoe ik me voel, zonder daarbij zielig te willen zijn. Maar dit blog (en dat van Lisanne) komen goed in de richting…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s