Excuses voor het ongemak.

heresadrawingofacat

Ik wil gewoon even zeggen dat het me spijt dat ik niets interessanter op mijn blog te melden heb dan ziekenhuisupdates de laatste week. Maar dat is nu eenmaal ook het enige waar ik me mee bezig gehouden heb.
Ik hoop snel weer wat leukere dingen te gaan doen en wat minder te gaan rollen in zelfmedelijden.

Tot dan is hier een foto van mij in gelukkiger tijden:
CIMG1631

Groetjes,
Isabelle

Advertenties

Observatie: Dag 4&5

Gisteren had ik echt de energie niet meer om een post te schrijven.

Woensdagavond kreeg ik een dubbele dosis van mijn avondmedicatie.
Je zou denken dat ik daardoor beter sliep. Misschien zou dat ook wel zo geweest zijn ware het niet dat ik om half 1 ’s nachts een nieuwe kamergenote kreeg. Een oudere dame die van spoed kwam. Ik ga niet in detail treden (toch een beetje privacy, hoewel niemand hier gaat weten wie ze is) maar eigenlijk heeft zij me de hele nacht wakker gehouden. Als ik 2 uur in totaal heb geslapen is het veel. De vrouw zat er zelf ook mee in en heeft zich honderd keer verontschuldigd, waarop ik steevast zei dat het wel ok was… Maar het was niet ok. Ik was echt doodop toen ze in de ochtend ons eten kwamen brengen (dit is al om half 8). Ik geraakte maar niet wakker. Ik at en plofte terug in mijn bed.
Om half 10 had ik kiné, ik was zo suf en mijn lichaam voelde zo zwaar aan, ik moest me er echt doorsleuren…
Ik ben terug op mijn kamer gekomen, in mijn bed gekropen en meteen in slaap gevallen.
Het leek maar een minuutje later, maar plots was het middag en ze stonden al aan mijn bed met mijn eten! Lasagne, die koud was vanbinnen. De eerste keer dat ik slecht eten kreeg.
Ik ben nog even gaan liggen en wou eigenlijk weer slapen. Maar ik vond dat het tijd was voor een douche. Ik sleepte mezelf uit bed en nam al mijn spullen bij elkaar en ging de gang op. Maar de verpleegster hield me tegen. Er was geen tijd om nu te douchen, de dokters waren aan het touren en zouden ook bij mij langskomen.
Dus ik terug naar mijn kamer en terug in mijn bed.
Rond 13u kwam de dokter binnen. Hij zei iets van dat hij denkt dat alles begonnen is met de operatie aan mijn knie begin dit jaar en dan de diagnose crohn iets erna. Ze veronderstellen dat ik wel degelijk ontstekingen op mijn gewrichten had door mijn crohn aan het begin van dit jaar en dat die ontstekingen weggegaan zijn met de Remicade-infusen. Maar mijn lichaam heeft toen op korte tijd zoveel te verduren gekregen dat het helemaal ontregeld is geraakt en nu dus elke prikkel interpreteert als pijn. En dat was het zowat. Meer kreeg ik er niet uit. Want “dat moet nog verder bekeken worden”. Wel werd de Redomex (mijn avondpilletje) op mijn vraag gestopt en dit gaat nu vervangen worden door Trazolan. Ik neem die Redomex nog niet zo heel erg lang, maar de kilo’s kwamen er in een belachelijk snel tempo bij, niet echt fijn, zo’n bijwerkingen…
Na het doktersbezoekje was het wéér tijd voor kiné. Ik was nog steeds erg moe, maar het suffe gevoel was wel wat beter. De kiné was zwaar, te zwaar naar mijn gevoel. Maar hoe vaak ik ook zei dat het pijn deed. Dat is blijkbaar niet abnormaal. Ik moest houdingsoefening doen en daardoor gebruikte ik andere spieren en dat doet pijn. En ik maar denken dat ik al genoeg pijn had.
In de namiddag kreeg ik nog heel wat bezoek. Heel erg lief enzo maar eigenlijk was het me te veel. Ik wou gewoon slapen…
Die avond kreeg ik ook mijn eerste Trazolan.

pony1

Weer sliep ik niet super, mijn buurvrouw had daar wel wat mee te maken…
Ik speelde snel mijn ontbijt naar binnen en eiste de badkamer op! Want de dag ervoor was ik ongewassen naar de kiné moeten gaan omdat zij de hele ochtend op de badkamer zat…
Ik had heel veel pijn. Een 6. Ik kreeg een Dafalgan (de enige pijnmedicatie die ik krijg). Weer kiné, ik zei meteen dat ik erg veel last had, dus ik kreeg wat andere oefeningen. Ik mocht zelfs met de Wii werken, met zo’n Balance board, super fancy. Ik werd wel vies aangekeken toen ik zeidat ik nog nooit iets met de Wii had gespeeld, net alsof ik van een andere wereld kwam ofzo. Ik moest skiën en tegelijkertijd op mijn houding letten. Ik heb nog nooit in het echt geskied, maar virtueel was ik er in ieder geval heel erg slecht in.
Toen ik terug op mijn kamer kwam was ik uitgeput, maar ik moest mijn spullen nog pakken om op weekend te gaan.
Weer eten, vegetarische quiche met spruitjes en puree. De quiche heb ik laten staan, want die zat vol erwtjes en daar zou mijn buik alleen maar mee vechten voor een dag ofzo. De spruitjes waren niet genoeg gekookt, dus hiervan at ik maar een beetje. Puree dan maar en chocoladepudding als dessert. Tijdens het eten maakte ik een sudoku, want ik kreeg gisteren een boekje met sudoku’s van een vriendin.
pony2
Ik vroeg nog een Dafalgan en kroop nog even in bed. Ik verging van de pijn. Overal deed het pijn. En buiten de gewrichten deden nu ook mijn schouders en rug vreselijk pijn, maar ook mijn armen voelden branderig. Ik wist niet hoe ik moest gaan liggen, De Dafalgan hielp niets.
En dan om half 2 weer kiné. Ik zei dat ik zoveel pijn had, maar moest toch oefeningen doen. Ik kon wel beginnen wenen. Uiteindelijk mocht ik gaan liggen voor ademhalingsoefeningen. De kiné kwam bij me staan en zei dat ik me niet zoveel zorgen moest maken over de pijn. Ja, tuurlijk, ik draai wel even de knop om.
En dan kon ik eindelijk naar huis.Voor het weekend dan toch. Maandag moet ik al weer terug. Maar ik heb wel een klein beetje goed nieuws gekregen, want vanaf maandag krijg ik een eenpersoonskamer.
Ik hoop dat ik volgende week niet meer de hele week moet blijven en al snel naar huis kan gaan. Maar ik wil ook eerst helemaal geholpen zijn natuurlijk…
Nu ben ik terug thuis, eindelijk. Tijd om samen met mijn vriend in de zetel te kruipen en een filmpje te kijken.

thuis

Groetjes,
Isabelle

Observatie: Dag 3

Moe. Pijn. Uitgeput. Op.

Zo voel ik me nu. Mijn avondmedicatie is verhoogd. Ik zou dus minder pijn moeten hebben en nog beter kunnen slapen. Maar ik ben klaarwakker en weet niet echt hoe ik moet liggen in mijn bed. Ik moet elke dag 2x (ochtend en avond) een score geven aan mijn pijn. 0 = geen pijn, 10 = ondraaglijke pijn. Ik vind dit altijd zo moeilijk… Want hoe moet ik dit doen, nu ik niet meer weet hoe 0 aanvoelt?

Hieronder een foto. Saai, zoals een ziekenhuis hoort te zijn…

image

Observatie: Dag 2

Vandaag was het een rustige dag vergeleken met gisteren.

En dat was maar goed ook, aangezien ik gisterenavond mijn medicatie niet kreeg en dus bijna niet geslapen heb. Ik neem elke avond een pilletje dat me helpt te ontspannen en waardoor ik dus beter kan slapen. Ik word er suf van en mijn spieren ontspannen een beetje. Het doet geen wonderen, want ik word nog steeds wakker ’s nachts, maar ik slaap tenminste!
Maar gisterenavond hadden ze dat pilletje nog niet, waarschijnlijk iets mis gegaan bij de apotheek ofzo.

Dus vanochtend toen de verpleegster met een grote glimlach om 7u30 mijn ontbijt kwam brengen, was ik allesbehalve uitgerust.
Ik had nog steeds erg veel pijn (meestal is het beter in de ochtend).

In de voormiddag kwam de kiné langs. Met een hele hoop vragen. Ik moest mijn pijn beschrijven en zeggen wat ik wel en niet kon. Maar het kwam niet echt over als een interview, het was meer een echte babbel. Waardoor het veel aangenamer overkwam! DHij was echt supervriendelijk! In de namiddag zou hij terugkomen voor de “echte” kiné.

Na de middag probeerde ik een dutje te doen, ik was stikdood, maar ik kon niet slapen…

En dan was de kiné er al weer. Weer heel wat gepor en geplooi en gedraai. Maar nog steeds geen antwoorden.
Ik moest een oefening doen voor mijn knie, die hij heel wat heeft moeten aanpassen omdat het teveel pijn deed aan mijn heupen…

De prof is in de namiddag ook nog langsgeweest. Hij had ook nog geen verklaring. De botscan was goed, niets abnormaals te zien. Van de MRI waren nog niet alle resultaten terug, ook op de resultaten van het bloedonderzoek moesten we nog wachten. De dokter was wel heel erg vriendelijk en heeft echt geluisterd en zijn tijd genomen om mij alles uit te leggen.

’s Avonds kwam er nog een vriendin op bezoek, die zorgde voor een vriendje voor mijn giga-paardenknuffel!

josenflos

Mijn vriend kwam ook nog langs. Ik was zo blij om hem te zien. Ik had hem zo gemist. Het is zo vreemd om hem niet bij me te hebben…

Nu lig ik in bed en hoop ik dat ik snel kan slapen.

Sorry voor de beknopte post, maar ik ben gewoon te moe om uitgebreider en gedetailleerder te vertellen.
Maar ik wou voor mezelf wel even mijn dag samenvatten…

Groetjes,
Isabelle

Observatie: Dag 1

De eerste dag in het ziekenhuis.
Love. Luck. Kisses & Cake: Two Trick Pony

Vandaag heb ik over de hele dag verspreid 3 onderzoeken gehad. Om half 11 kwamen een supervriendelijke verpleger mij halen voor een botscan. Op de afdeling aangekomen moest ik in een zaaltje gaan zitten wachten. De verpleger die mij gebracht had was zo vriendelijk om nog ergens een boekje voor mij te gaan zoeken, “want het ging waarschijnlijk nog wel even duren”. Hij kwam aan met een uit elkaar vallende Dag Allemaal van enkele maanden oud. Echt mijn favoriete lectuur *kuch*…
Ik heb even in het boekje gebladerd, maar mijn schouders, ellebogen en polsen deden al snel zoveel pijn dat ik het moest neerleggen. Er zat niets anders op dan een beetje om me heen kijken. Jammer genoeg zat ik in een van de meest oninteressant ruimtes ooit…
Ik heb daar uiteindelijk nog een 20 minuten moeten wachten, dan kwam een ander verpleger mij halen om mij uiteindelijk gewoon in een andere wachtkamer te zetten iets verderop.
In totaal heb ik een uur moeten wachten om uiteindelijk geen botscan te krijgen, maar wel een spuitje. En in dat spuitje zat een product dat zich zou vasthechten aan mijn botten en daardoor zouden ze dan op de botscan de abnormale dingen beter zien, ofzoiets… Het feit dat ik op Nucleaire Geneeskunde zat en dat het spuitje in een of ander metalen bakje werd binnengebracht, zei al wel iets over de zeker en vast zeer gezonde inhoud ervan.
Wel namen ze dan ook al  2 foto’s. Eén van mijn bekken en één van mijn knieën. Mooi meegenomen was wel dat de man die de foto’s nam en het spuitje zette niet alleen heel erg vriendelijk was, maar ook heel erg knap, haha. Altijd fijn he!
En dan werd ik terug naar de kamer gebracht. Ja gebracht, je weg vinden in het doolhof dat Gasthuisberg heet, is niet zo gemakkelijk. Dus bellen ze iemand op om je te komen halen. Ik heb alle verschillende begeleiders gehad vandaag, de ene heel wat vriendelijker dan de ander…

Dus terug op de kamer, was het al weer tijd om te eten. Uiteindelijk niet veel gegeten, want heb al een hele dag buikpijn, waarschijnlijk van me op te jagen en te stressen. Hoop ik.

Ik moet om 15u terug naar Nucleaire Geneeskunde voor mijn botscan. In tussentijd moest ik minstens anderhalve liter water drinken. Wat echt veel is voor mij, ik heb al moeite met 2 liter water op een dag. Maar goed, uiteindelijk ben ik erin geslaagd, met veel toiletbezoekjes erbij…

Om 14u15 kwam mijn mama op bezoek met een heel erg mooi boeket bloemen. Maar ze was nog maar net binnen en ze kwamen mij al halen voor de botscan.
flo

Toen ik aankwam ging het wel snel, de botscan duurde op zich ook niet zo heel erg lang.
Dan mocht ik terug naar de wachtkamer, de dokter ging de scan bekijken en dan zouden ze zien of er verder nog iets moest gebeuren. 3 kwartier wachten later kwamen ze mij halen voor extra onderzoeken een CT. En nog iets van mijn heupen/bekken met een machien dat helemaal rond mij draaide, geen idee wat het juist was.

Toen ik terugkwam was het al half 5, mijn vriend kwam iets later ook aan met een gigantische knuffel!
2new
En ja hij is echt gigantisch! Heb echt al van iedereen die binnenkwam reacties gehad! Allemaal jaloers, haha!

Om 17u kwamen ze al aan met mijn eten. 17u! Zo vreselijk vroeg, ik heb ondertussen al terug honger! Oeps vergissing, vissalade bij de boterham! Maar de vergissing werd snel weggezet en ik kreeg 2 potjes confituur en 2 verschillende soorten kaas.

Om 18u kwam mijn lieve nichtje op bezoek. Ze is echt een supergoede vriendin van mij! Dus fijn bezoekje.

Om 19u kwamen ze mij alweer halen. Voor een Full Body MRI. Weer nog een dik halfuur wachten in een kale wachtzaal. Helemaal alleen…
En dan de MRI. Echt niet mijn favoriete onderzoek! Voor wie het niet kent, je moet gaan liggen en je krijgt een belletje in je hand en een koptelefoon op je hoofd. En afhankelijk van het onderzoek, wordt er nog vanalles over je heen gezet. Dan word je een hele kleine tunnel ingeschoven (ok, niet zo heel klein, maar toch klein genoeg om je niet op je gemak te voelen) en dan moet je heel stil liggen tot het onderzoek gedaan is. En oh ja, het maakt erg veel lawaai!
Bij mij duurde het onderzoek zo’n 45 minuten. Wat heel lang is om stil te liggen voor mij. Ik verging van de pijn en was blij toen het onderzoek eindelijk weer gedaan was.

Nu eindelijk terug op de kamer en net gehoord dat ze mijn avondmedicatie nog niet hebben. In de plaats kreeg ik een Dafalgan. Verre van genoeg om mij een goede nacht te bezorgen, maar ik zal het er maar mee moeten doen.

Ergens tussen dat alles door is er ook nog een assistente langs geweest met 101 vragen.
Ze wist wel al te zeggen dat er op de botscan niets abnormaal te zien was. Na nog wat geduw, gepor, gedraai en getrek, zei ze wel dat mijn gewrichten heel erg flexibel waren. Blijkbaar is het dus niet normaal dat je je duim tot aan je pols kan plooien enzo…

En ik denk dat dat het zowat was. Ik denk dat het dan wel normaal is dat ik moe ben?
En ik heb pijn, heel veel pijn, dus de laptop gaat uit en ik ga een poging doen om wat te slapen…

Groetjes,
Isabelle

Echte schoonheid

Vandaag kwam ik dit filmpje tegen van Dove over echte schoonheid.

Het filmpje heeft mij echt geraakt.
Het is erg om te zien hoe anders we onszelf zien.

Het verschil tussen hoe de persoon zichzelf beschrijft en hoe iemand anders hem/haar beschrijft is zó groot.
Het was ook duidelijk dat de ene tekening realistischer, maar ook mooier was dan de andere.

Is ons zelfbeeld dan echt zo verstoord?

Je hoort het zo vaak, ik ben te dik, ik heb wallen onder mijn ogen, ik heb een te grote neus, ik heb lelijke benen, ik wou dat ik meer op hem/haar leek, …
En dan denk ik: Wat zeg jij nu? Dat is toch helemaal niet waar!
Ik ben te dik en ik ben niet mooi.

Ik vraag me soms af hoe het komt dat we soms zoveel kritischer zijn voor onszelf dan voor een ander?
Hoe komt het dat we onszelf niet meer mooi vinden ?
Dat we onszelf soms zelfs niet meer graag zien?

Groetjes,
Isabelle

Secretly…

tyjdtykjdtyk

Ik ga jullie allemaal een geheimpje vertellen.

Niemand die ik persoonlijk ken, weet dat ik deze blog heb.
Niemand.
Zelfs mijn vriend weet het niet.

Waarom?
Omdat ik me nogal snel schaam voor, nu ja, alles wat ik doe…
Dus ik zou niet zo vrij kunnen schrijven als ik wist dat er mensen die persoonlijk kende dit zouden lezen.

Het is nu niet zo dat ik het echt wegstop dat ik een blog heb.
Ik zit niet in het geheim te schrijven en mijn internetgeschiedenis te wissen ofzo.
Er is gewoon nog niemand die het weet.
Dit is mijn eigen kleine wereldje, waar ik alles in kwijt kan.

En ondanks dat dit geheim is, weet ik van mezelf dat ik nog steeds niet volledig eerlijk ben, zelfs hier niet.
Dus ik ga mijn best doen dit wel te zijn.
Niet meer doen alsof, niet hier, nergens.
Veel te vermoeiend…

 

De 3e afspanning op 1 jaar tijd…

Vandaag zijn we de nieuwe afspanning gaan zetten in de wei!
In mijn vorige post kon je lezen hoe mijn lieve pony op ontdekking ging…
Dus we hadden een nieuwe afspanning nodig.
Alweer.

Ik had meer foto’s gemaakt, maar die staan op mijn fototoestel.
En aangezien ik een beetje dom ben geweest en geen geheugenkaart in mijn fototoestel heb gestoken, kan ik de foto’s niet op mijn laptop krijgen, want ik ben dat kabeltje al heel erg lang geleden kwijtgeraakt… Oeps…

Dus hier enkele foto’s van mijn gsm!

image

Mijn vriend en mijn opa, hard aan het werk.
image

En dan de pony gaan zoeken. Ze is dat witte vlekje in de verte.
Hier zijn we al meer dan halfweg de wei in. En de wei stopt aan de bomen achteraan.
image

image

Hierboven waren ze nog vrienden, hieronder staat Schimmel er al beteuterd bij…
image

Schimmeltje begint nu echt te beseffen wat er aan het gebeuren is…
image

image

Teleurstelling alom!!
image

image

Boos!!
image

Later hebben we het bijgelegd. Met wat wortels als omkopingsmateriaal… En dan wat knuffels.
Nu hopen dat mevrouw alles heel laat!!

De ontstekingsremmers hebben wel duidelijk effect. Het manken is al veel minder geworden! Ze heeft dan ook een mooi showtje gegeven door enkele keren op en af te galopperen. Toch maar laten zien wat ze allemaal kan he!

En na al het harde werk, had mijn oma koffie en taart klaarstaan!!
image

Groetjes,
Isabelle

Op ontdekkingstocht, opnieuw

Gisterenochtend kreeg ik telefoon van mijn opa.
Mijn hart stond even stil. Waarom belt die zo vroeg?
Ik was dus vreselijk bang dat er is mis was met Schimmeltje.

Ik nam op en het eerste wat hij zei was: “Uwe pony he!!”
*slik*
“Ze is weer uitgebroken he!”
*zucht*

De wei bij mijn opa en oma is heel erg groot, dus Schimmel staat maar op een stuk van die wei, dat stuk hebben we afgespannen.
Maar aangezien ons Mieltje alles op haar wei kort heeft gegeten en dat nu in de herfst niet meer groeit en enkel in modder verandert, is het gras inderdaad groener aan de andere kant.
Het andere stuk van de wei is redelijk verwilderd. Het is ook parkgebied en er zijn 2 vijvers in gegraven door Natuurpunt. Een van de vijvers ligt er al jaren. De andere is er pas sinds september bijgekomen, waardoor het er daar nu ook redelijk modderig is… Ook staat het daar achteraan in de wei vol met “waardevolle grassen”, wat dat ook moge zijn… Maar het is daar vooral verwilderd!
Het is niet de eerste keer dat mijn pony de andere kant van de wei gaat ontdekken. Ze was al eens ontsnapt, waarna ik en mijn vriend een hele dag in de miezerende regen aan een nieuwe afspanning zijn bezig geweest. Ik denk dat deze ons Schimmeltje enkele maanden heeft tegengehouden. Als het al zo lang was…

Dit zijn enkele foto’s van haar vorige ontdekkingstocht. Volgens mijn computer was het in september…
CIMG3043

CIMG3047

CIMG3065
Kleine pony in een heel grote wei…
CIMG3078
De nieuwe afspanning, nu met dubbele draad en houten palen.
CIMG3082
Die uiteindelijk toch niet goed genoeg was, hoofd naar beneden, onder de laagste draad en trekken, trekken, trekken, tot ze eronder door ging!! Met dit mooie beeld als resultaat. Schimmel die daar schuldbewust staat en mijn vriend die heel erg boos was… Het stukje afspanning dat daar op de grond ligt was een overschotje van een ander stuk afspanning. Maar dit konden we niet gebruiken omdat het te kort was (we hadden zo’n 50m nodig) en bijkopen was niet meteen een optie, want dit soort afspanning is heel erg duur!
CIMG3086
Dus hebben we extra afspanning gekocht, die groene draad die je hier bijna niet ziet. Die blauwe stokjes waren even een noodoplossing, en hebben we de dag erna weggehaald.
Schimmel snapt niet goed wat er nu net gebeurd is…
CIMG3095
Wat hebben jullie nu gedaan??!
CIMG3099

CIMG3097
Een boze pony was het resultaat en ik was ook weer een 150 euro armer.
150 euro slecht besteed blijkbaar aangezien het niet genoeg was om mijn pony binnen te houden…
Hoewel. slecht besteed is niet echt juist. Niets is echt weggesmeten, de houten palen gebruiken we opnieuw en de draad kan opzijgezet worden totdat we die ooit nog eens nodig hebben, haha.
CIMG3101

Maar nu heeft ze dus die hele afspanning afgebroken. De draad helemaal losgetrokken en zelfs de palen uit de grond getrokken. De houten palen die we met wat snelbeton hadden vastgezet.

Mijn opa vroeg me of het kon zijn dat ze zo hevig was door die ontstekingsremmers. Normaal niet natuurlijk, maar als ze minder pijn heeft, kan dat er wel voor zorgen dat ze wat meer ronddartelt natuurlijk. Maar mijn pony gebruikt die herwonnen bewegingsvrijheid niet om mooi door de wei te galopperen. Nee! Zij wil er de wereld mee gaan ontdekken!
Nu zou je kunnen zeggen, laat dat beestje toch gewoon lopen, dat kan toch geen kwaad? Maar het is gewoon niet goed voor 1 pony om op zo’n groot stuk weide te staan. Want het andere stuk van de wei is bijna 3 keer zo groot als het stuk waar ze nu op stond en dat is gewoon teveel.
Ook zou je haar dan niet meer kunnen zien lopen, behalve als je zelf helemaal tot achter in de wei loopt.
En langs de achterkant van de wei ligt de parking van een lagere school. En ik vind het op zich niet erg dat er kinderen aan mijn pony komen, helemaal niet. Maar ik heb er wel problemen mee als ze haar vanalles gaan geven van snoep en koekjes. En ook wordt er superveel vuil in de wei gegooid daar! Niet echt optimaal.
Nee, ik heb liever dat ze wat dichterbij en in het zicht staat…

Dus straks gaan we richting pony om de nieuwe afspanning te zetten, die mijn oude en versleten pony weer binnen kan houden!
Gelukkig geven ze droog weer vandaag!

Groetjes,
Isabelle

Courgettetaart

courgettetaart1

Een eigen recept dat ik vanavond voor het eerst uitprobeerde.
En met succes, want het was heerlijk!

Hier volgt het recept:

Ingrediënten

2 courgette
1 ui
2 vellen bladerdeeg
1 potje verse roomkaas (iets zoals philadelphia ofzo)
parmezaan
mozzarella
1 teentje look
peper en zout
tijm, rozemarijn en oregano (ik heb dit vers staan, maar je kan evengoed gedroogde nemen)
mijn secret ingrediënt voor vele recepten: Sweet Chili Mix
olijfolie
*

Bereiding

Rasp een deel van je parmezaan, je hebt ongeveer een goed handvol nodig
courgettetaart2
Doe bij de geraspte parmezaan het potje roomkaas en roer dit door elkaar.
Daarbij doe je nog wat peper en tijm, rozemarijn en oregano. Hier hoeft geen zout bij, want de parmezaan is al zout van smaak.
Roer alles goed door elkaar. Zet de kom opzij voor later.
courgettetaart34
Snij dan je groenten. Je ui in dunne halve ringen. De courgette in dunne schijfjes. Dit moet niet zo heel precies, zorg gewoon dat ze niet te dik zijn.
courgettetaart4
Ik heb mijn groenten gegrild in een grillpan, maar als je dit niet hebt kan je ze ook bakken in de pan.
Ik laat mijn grillpan heel heet worden op het vuur voordat ik begin te grillen. Als de pan goed heet is, blijven je groenten niet plakken.
Begin met de courgettes en grill deze zonder olie in de pan te doen! Neem hiervoor ook je tijd, leg je pan niet te vol en doe het in een aantal keren.
courgettetaart5
Doe een beetje olijfolie in een glas of een kommetje en doe hier wat tijm, oregano en rozemarijn bij.
Met een borsteltje kan je dan hiermee je courgettes insmeren als ze gebakken zijn. Gebruik niet te veel olie!
Kruid de courgettes ook nog wat met zout en peper. Ik gebruikte mijn Sweet Chili Mix i.p.v. peper.
courgettetaart6
Als al je courgettes gebakken zijn, kan je je ui bakken.
Hiervoor zet ik mijn vuur al veel lager, op 4 (hiervoor stond het op de hoogste stand, 9).
Doe je ui in de pan en doe er een beetje olie bij en een het fijngesneden teentje look (of gebruik een lookpers)
Zorg dat je dampkap opstaat, want als je de olie in de pan doet, komt er heel veel damp.
(Ik heb ooit het brandalarm doen afgaan door groenten te grillen…)
Als al je groenten gegrild zijn, kan je de taart beginnen “op te bouwen”.
Neem een bakplaat en leg hierop de 2 vellen bladerdeeg. Bovenop elkaar.
courgettetaart8
Snij deze dan zo dat ze op je bakplaat passen.
Of, als je een grotere bakplaat hebt dan ik, snij er een rechthoek uit.
courgettetaart9
Met de stukken die je er net hebt afgesneden, maak je de randen voor je taart.
Snij stroken van ongeveer 1 cm en stapel deze op elkaar aan de randen. Ik gebruik al het bladerdeeg op.
Neem je kaasmengsel er terug bij en smeer een laagje uit over de bodem. Ik heb hiervoor ongeveer de helft van het mengsel gebruikt.
probeer het gelijk uit te smeren en mooi tot in de hoekjes.
courgettetaart10
Dan kan je je courgettes erop beginnen te leggen.
courgettetaart11
Daarop terug een laagje kaas (dit is wat gepruts, dus geduld is de boodschap!)
Ik had nog wat van het kaasmengsel over, dus je hoeft echt niet alles erop te gaan smeren, want dan gaat het teveel overheersen.
De rest van het kaasmengsel heb ik gewoon in de frigo gezet. Is wel lekker op een toastje morgen ofzo
courgettetaart12
Hierop de ui.
courgettetaart13
En dan terug een laagje courgette.
Als laatste deed ik er nog wat stukjes mozzarella op.
courgettetaart14
Ik deed nog wat kruidenolie op de randen van de taart.
Dit kan dan in de oven  op 180 graden voor ongeveer 45 minuten of totdat het bladerdeeg gaar is.
En dan heb je dit fantastische resultaat:
courgettetaart15
Minstens genoeg om met 2 van te eten, zelfs met 3.
Maar wij waren redelijk hongerig en aten echt alles op en zitten nu met dikke buikjes in de zetel!
crgt

Het resultaat was echt superlekker en zeker voor herhaling vatbaar.
Het lijkt allemaal veel werk, maar ik denk dat ik ongeveer een goed halfuur ben bezig geweest.
(De tijd in de oven natuurlijk niet meegerekend.)
Ik ben ook best wel trots op mezelf, want het is volledig mijn eigen recept!
Niet dat dit de eerste courgettetaart ooit is ofzo, maar toch. Het is mijn versie *trots*.

Ik hoop dat ik jullie heb kunnen inspireren met mijn recept!

Smakelijk!
Isabelle